In de Beginne 1891-1940

Van Brugsche FC tot FC Brugeois.


Eerst elftal der FC Brugeois 1913-1914

In 1891 zag de club het eerste levenslicht, dit jaartal werd meteen ook als het stichtingsjaar aanschouwd. De eerste club kreeg de naam 'Brugsche Football Club' mee en had als spreuk 'mens sena in corpore sano'. De vereniging was Vlaamstalig. Nog voor de vereniging officieel werd erkend, was er al onenigheid onder de leden. Er volgde een scheuring, zodat een tweede club werd geboren onder de naam 'Football Club Brugeois'. En ondanks het feit dat beide clubs het zeer moeilijk hadden om financieel rond te komen, vonden enkele jongeren de moed en het enthousiasme om nog een derde vereniging boven het doopvont te houden, de 'Vlaamsche FC'.

In 1897 kwam het tot een fusie tussen de eerste twee opgerichte clubs. De niet meer bloeiende Football Club Brugeois werd opgenomen door de Brugsche Football Club. De nieuwe club behield echter de Franse benaming.
Van FC Brugeois tot Koninklijke Vereniging.

In 1899 was uit de fusie van de Vlaamsche FC en de Rapid Football Club uit het college van de Frères Cercle Brugge geboren. Wat in Brugge toen al zorgde voor de eerste derby-opstootjes. Eind 1912 trok Club naar een nieuw terrein dat zij voor een periode van 9 jaar konden huren aan de prijs van 1760 frank per jaar. En toen in de vergadering van 15 juni 1920 beslist werd het terrein te kopen, legden enkele bestuursleden de noodzakelijke 40.000 frank op de tafel en zou de nieuwe voorzitter Albert Dyserinck de bedragen van zijn collega's afkopen en zo eigenaar worden van de Klokke. Het terrein werd immers naar het nabijgelegen Café de Klokke langs de Torhoutsesteenweg genoemd. En bij FC Brugeois werd in het nieuwe stadion al dadelijk de kroon op het werk gezet : in 1920 werd Club voor het eerst kampioen in de hoogste klasse. Op 23 mei 1920, kende koning Albert de titel van Koninklijke Vereniging toe aan FC Brugeois.

Albert Dyserinck Vanaf 1920 werd Albert Dyserinck voorzitter van FC Brugeois. Hij liet zich al onmiddellijk opmerken door het terrein 'de Klokke' in bezit te verwerven. Gedurende zijn voorzitterschap liet hij het statuut van FC Brugeois omvormen tot vereniging zonder winstgevend doel. Maar het noodlot sloeg toe op maandag 9 februari 1931 tot Albert Dyserinck, voorzitter van de pas opgerichte Raad van Beheer, de dood vond bij een auto-ongeval. Om Albert een laatst eer te bewijzen, werd de Klokke omgedoopt tot 'Albert Dyserinckstadion' en op 14 februari werd er langs de binnenzijde van de hoofdingang het borstbeeld en monument van wijlen Albert Dyserinck onthuld. Dit beeld staat nu nog voor de hoofdtribune van het Jan Breydelstadion.

Charles en Torten de Brugse hinden.

In deze periode had Club, twee briljante spelers met name Charles Cambier en Torten Goetinck. Beiden kregen snel bekendheid buiten de Brugse stadsgrenzen door post te vatten bij de nationale ploeg.

Louis Versyp: waardig opvolger van Torten Goetinck.

Na de eerste landstitel in 1920 maakte het elftal van Club moeilijke jaren door. De toonaangevende spelers werden een jaartje ouder en in 1928 moest FC Brugge zelfs hals over kop de 42-jarige Torten Goetinck terugroepen om zijn club voor het dreigende degradatiespook te behoeden.
Zijn snelheid was wel afgebot, maar zijn inzet en routine ten spijt, zakte FC Brugge naar de tweede afdeling. Ondanks de degradatie kondigde zich bij Club al enkele seizoenen een opvolger aan voor Torten: Louis Versyp, die gedurende meer dan 20 jaar de toonaangevende figuur van Club zou worden.

Roger Vanhove...een "kanthalf" met een sterke kop. Roger Vanhove werd in Brugge geboren op 29 augustus 1911. Roger is niet alleen de vader van Antoine maar voetbalde zelf negen seizoenen (1930-1939) ononderbroken in het eerste elftal van Club Brugge. Heel eventjes werd in tweede afdeling gevoetbald, maar het behalen van de titel in die reeks in 1935 maakte veel goed. Roger dwong twee selecties af bij de militaire nationale ploeg en trok na 10 jaar Club nog één seizoen naar Stade Kortrijk. Later stichtte hij de vereniging 'De Oude Gloriën van Club', waarvan Roger zelf voorzitter was.