Ludvik 'Louis' DUPAL (1965-1967)

De uit Tsjechoslovakije afkomstige Ludvik Dupal was tot Fransman genaturaliseerd toen hij in februari 1965 door Club Brugge naar De Klokke werd gehaald als nieuwe trainer. Hij was toen 52 en had er al een trainerscarrière van achttien seizoenen opzitten, bijna uitsluitend in Frankrijk.

Ludvik Dupal, geboren op 17 april 1913 in Dubrany, voetbalde tot zijn 33ste bij Zlin-Eskabatta, een club die in Tsjechoslowakije nooit uit de schaduw van de topclubs uit Praag kon treden. In 1946 werd hij tijdens een toernooi in Zwitserland opgemerkt door FC Sochaux-Montbéliard, dat hem naar Frankrijk haalde.

De trainerscarrière van de vroegere aanvaller begon een jaar later, in 1947, bij Racing Club Besançon. In 1949 stak hij, met het Franse trainersdiploma op zak, heel even de grens over naar Zwitserland, waar hij gedurende één seizoen de sportieve leiding in handen had bij FC Urania Genève. Hij zou echter heel snel naar Frankrijk terugkeren.

Van 1950 tot 1953 werkte Ludvik (inmiddels 'Louis') Dupal bij tweedeklasser Racing Lens, daarna drie jaar bij AS Monaco. De club uit het prinsdom was pas naar de hoogste afdeling gepromoveerd en werd door Dupal in het derde seizoen naar de derde plaats geleid. Het leverde hem een contract op bij Nantes, op dat ogenblik al ruim een decennium weggezakt uit de hoogste afdeling. Maar ook Dupal slaagde er niet in de geel-groenen naar de topklasse te piloteren. In 1960 werd Dupal trainer van Sochaux-Montbéliard, waar hij ondanks de promotie naar eerste klasse anderhalf jaar later (in maart '62) de baan moest ruimen.

Na een korte passage bij Arles werd tweedeklasser US Forbach zijn volgende club, waarmee hij in 1964 tot de finale van de Franse beker doordrong (0-4 verlies tegen... Sochaux). Een prestatie die weerklank kreeg tot ver buiten Frankrijk. Zo kwam ook Club Brugge, na een tip van Norberto Höfling, op het spoor van Dupal. De aanbieding van blauw-zwart was voor de beminnelijke Tsjech aanlokkelijk genoeg om in volle seizoen bij Forbach en na zovele jaren in Frankrijk voor een Belgische toekomst te opteren. Hij kon op dat ogenblik ook bij het Zwitserse FC Bienne aan de slag, maar zag meer brood in de Brugse uitdaging.

In zijn eerste Brugse maanden wist 'Louis' Dupal de ploeg met 19 punten uit 12 wedstrijden uit de benarde situatie te halen waarin deze onder zijn voorganger Henri Dekens, en na een korte interim voor één wedstrijd van adjunct Lucien Masyn, was terechtgekomen. Met een elfde plaats werd het behoud verzekerd, waarna Dupal blauw-zwart met zachte doch dwingende hand begeleidde in de ontwikkeling naar de top. Club werd onder Dupal eerst vijfde in 1966 en vice-kampioen in 1967, met slechts twee punten achterstand op kampioen Anderlecht.

Club Brugge speelde onder Dupal fris van de lever en, vooral, bijzonder aanvallend. Vooral een 3-6 overwinning op het veld van Beerschot, na een heerlijke pot voetbal, werd in de voetbalpers als historisch bejubeld. Dat de beminnelijke Dupal ondanks de behaalde tweede plaats niet bij Club bleef, had te maken met het feit dat de onderhandelingen over een terugkeer van Norberto Höfling al omstreeks de jaarwisseling waren beklonken. Toch maakte Dupal er een erezaak van om tot de laatste dag van zijn bewind het hoogste na te streven.

Van Dupal wordt gezegd dat hij zo erg geliefd was bij zijn spelers dat die voor hem letterlijk door het slijk wilden kruipen. Spelers die geblesseerd waren ging hij steevast thuis bezoeken, voor een praatje maar ook om hen te masseren, jawel. Zijn vertrek veroorzaakte ook in supporterskringen veel deining, de terugkeer van Höfling werd door de Brugse achterban niet direct op applaus onthaald.

Vanuit Brugge verkaste Dupal naar de andere kant van het land. Hij was in 1967-68 trainer bij Club Luik, dat evenwel niet verder raakte dan een naamloze tiende plaats. Een ontgoocheling voor de Marijntjes, die de vorige campagne in het spoor van Club Brugge op de derde plaats hadden afgesloten. Zijn Brugse poulains hadden overigens geen medelijden met hun vroegere baas, want Luik leed tegen Club twee nederlagen (2-0 op De Klokke, 2-4 op Rocourt).

Ondanks een aanbieding van Daring Brussel vatte Dupal ook het daaropvolgende seizoen opnieuw aan als coach van FC Luik, maar opnieuw draaide het allesbehalve vlot (7-0 verlies in Anderlecht op de derde speeldag). Kort voor de winterstop, na een 3-0 nederlaag op De Klokke, hield Dupal de eer aan zichzelf. Hij voelde de bui van een ontslag hangen en stapte zelf op. Dupal keerde nog even terug naar Frankrijk, waar hij Avignon leidde tijdens het seizoen 1970-71 alvorens zich op zijn 58ste definitief terug te trekken als coach.