Georg KESSLER (1982-1984)

Club Brugge flirtte in 1982 met de degradatie naar tweede klasse, maar hield met hangen en wurgen het hoofd boven water. Het was voor iedereen in het bestuur evenwel duidelijk dat er een sportief zwaargewicht aan het hoofd van de troepen moest worden geplaatst om in de kortste keren schoon schip te maken. De man die kwam om het puin te ruimen werd niemand minder dan Georg Kessler. Georg Kessler, geboren te Saarbrücken op 23 september 1932 als zoon van een Duitse vader en een Nederlandse moeder, heeft nooit op enig niveau gevoetbald in zijn vaderland, maar deed dat wel in Nederland bij Fortuna Geleen en bij Sittard. Hij genoot nadien een opleiding als voetbaltrainer en sportleraar aan de befaamde "Kölner Sporthochschule", die hem een basis verschafte om een benijdenswaardige trainersloopbaan op te bouwen. Kessler werd eerst hulpdocent van de vermaarde 'Teamchef' Hennes Weisweiler aan de sporthogeschool. Maar liever dan in de schaduw van Weisweiler of diens opvolger Helmut Schön bij de West-Duitse voetbalbond te blijven werken, verkoos Kessler zijn eigen weg te gaan. Die leidde hem opnieuw naar Nederland, waar hij in december 1965 in het trainersapparaat van de KNVB stapte. Hij was er van september 1966 (als nauwelijks 33-jarige...) tot januari 1970 actief als algemeen bondscoach en lag dus mede aan de basis van de succesperiode van het Nederlandse voetbal. Zijn opvolgers, de Tsjech Frantisek Fahdronc en de "IJzeren Generaal" Rinus Michels, plukten de vruchten van de Kesslers arbeid met de jeugdige topgeneratie van Piet Keizer en vooral Johan Cruijff. In februari 1970 ging Kessler voor het eerst aan de slag als clubtrainer, bij het bescheiden Sparta Rotterdam. Anderhalf jaar later kwam hij voor het eerst naar België en werd Sporting Anderlecht de eerste topclub die hij zou leiden. Niet zonder succes, want zijn eerste campagne in Brussel werd afgesloten met een 'dubbel'. Anderlecht pakte de landstitel door op de slotspeeldag van een adembenemend spannende competitie... Club Brugge bij te benen, na een achterstand van zeven punten te hebben goedgemaakt, en versloeg Standard in de bekerfinale met 1-0. In het Astridpark schroomde de autoritaire Kessler zich niet om met de vedetten in de clinch te gaan. Jan Mulder nam na één seizoen de wijk naar Ajax. Maar toen Kessler ook aan het monument Paul Van Himst raakte, op een ogenblik dat de resultaten fel tegenvielen, zegde de toenmalige Anderlecht-top (Albert Roosens en Constant Vanden Stock) zijn coach de wacht aan. Kessler ging nog tijdens datzelfde seizoen '72-'73 aan de slag bij PEC Zwolle in de Nederlandse Eerste Divisie (onze tweede klasse). PEC strandde op de tweede plaats achter Roda JC, en pakte in de nacompetitie ook nipt naast promotie. Toen de Zwollenaren vervolgens niet verder kwamen dan een zevende stek, strookten de sportieve vooruitzichten er niet langer met de ambitie van Kessler. In 1974 werd Georg Kessler coach in de Bundesliga, bij Hertha BSC Berlijn, waarmee hij aan het eind van de eerste campagne als vice-kampioen (achter Borussia Mönchengladbach) het beste resultaat ooit van Hertha neerzette. Twee jaar later greep Kessler met Hertha BSC nipt naast de DFB-Pokal. In de bekerfinale, in het Niedersachsenstadion in Hannover, moesten de Berliners over twee duels nipt de duimen leggen tegen FC Köln: 1-1 na verlengingen, 1-0 verlies in de replay. Meteen daarna, in de zomer van 1977, stapte Kessler over naar het Oostenrijkse Wacker Innsbruck. Hij kon de vigerende Oostenrijkse kampioen niet naar een nieuwe landstitel voeren, maar won met Wacker wel de Oostenrijkse beker (1-1 gelijk en 2-1 winst in de finale over twee duels tegen Voest Linz). In 1977 kwam Georg Kessler in Alkmaar terecht, bij AZ '67, de club die door de broers Klaas en Cees Molenaar naar de top van het Nederlandse voetbal werd gepiloteerd. Met AZ won Kessler overigens de "Brugse Metten" in 1978, na overwinningen tegen zijn ex-club Wacker Innsbruck (op strafschoppen) in de schiftingen en tegen Ipswich Town (2-0) in de finale. Kessler zou vier jaar in de Alkmaarderhout blijven en werd de man die de sportieve kers op de taart mocht plaatsen. Met topspelers als doelpuntendief Kees Kist, de roodharige linksback Hugo Hovenkamp, doelman Eddie Treytel (ex-Feyenoord), de jonge spelmaker Jantje Peters, en voorts Pier Tol, de centrumbacks Ron Spelbos en Johny Metgod en de sierlijke Deen Kristen Nygaard, werd AZ in het seizoen 1980-81 met groot machtsvertoon kampioen van Nederland. Het was de enige keer tijdens de jongste veertig jaar dat de titel in Nederland niet naar Ajax, Feyenoord of PSV ging. Kessler was in Alkmaar dan ook baas boven baas en hij kon er een contract voor het leven ondertekenen, maar na het schielijke overlijden van Cees Molenaar (de meest invloedrijke van de twee broers) voorvoelde Kessler dat zijn imperium er niet zou standhouden. Toen het bestuur van het zieltogende Club Brugge hem in de lente van '82 aanzocht, onderkende Kessler meteen een nieuwe uitdaging. Zijn eerste fysieke aanwezigheid op een wedstrijd van Club resulteerde al meteen in een belangrijke zege op Lokeren in de strijd om het behoud. 'Sir Georg' tekende een contract voor twee seizoenen bij Club Brugge nog vooraleer dat behoud mathematisch was komen vast te staan. Kessler, die stond voor opperste Duitse 'Pünktlichkeit' en die Club organisatorisch compleet naar zijn hand zette, bracht in zijn kielzog Ron Spelbos mee als nieuwe leider van de defensie, de achilleshiel van Club. Kessler haalde met Alex Querter een meid voor alle werk vanuit de andere Olympia-hoek en met een voor het overige enkel wat 'uitgezuiverde' kern liet hij Club meteen weer bovenaan meestrijden. Na amper een jaar werd Club alweer vijfde en miste het nipt een Europees ticket omdat in de finale van de Belgische beker met 3-1 werd verloren van SK Beveren. Nadat hij het team had versterkt met de routiniers Hugo Broos en René Verheyen, maar vooral uit de eigen jeugd met Marc Degryse een ongeslepen diamant had opgediept, parkeerde Kessler blauw-zwart nog eens een jaar later op de derde plaats. Club mocht opnieuw Europa in! Maar het deed dat zonder zijn "Grijze Eminentie". Olympiakos Piraeus had immers een droomcontract klaarliggen voor Kessler. Een groot succes werd zijn verblijf in Griekenland evenwel niet. Olympiakos sneuvelde al in de tweede ronde van de UEFA-beker tegen het bescheiden Universitatea Craiova uit Roemenië, en kon ook nooit meestrijden om de landstitel. Vijf wedstrijden voor het einde van de competitie was Olympiakos uitgeteld voor een nieuw Europees ticket. De uitschakeling in de kwartfinales van de Griekse beker tegen de latere kampioen PAOK Saloniki werd Kessler dan ook zwaar aangerekend. Zijn assistent Thanasis Mbembis mocht het van hem overnemen. Bijna een jaar keek Georg Kessler vanaf de zijlijn toe. In februari '86 riep FC Köln hem naar het Müngersdorferstadion om het onder Hannes Löhr op drift geslagen schip weer zeewaardig te maken. Georg Kessler deed geen half werk en drong nog in datzelfde seizoen door tot de finale van de UEFA-beker. Daartoe werd in de halve finales SV Waregem uitgeschakeld, dat eerder met AC Milaan en Hajduk Split had afgerekend. Omdat FC Köln (met keeper Harald 'Toni' Schumacher en de spitsen Pierre Littbarski en Klaus Allofs) uiteindelijk naast de UEFA-beker pakte in de finale tegen Real Madrid (5-1 verlies in Bernabeu, 2-0 winst in Keulen) en niet erg sterk van start ging in de nieuwe competitie, bleef het verblijf van Kessler in Keulen echter tot amper zeven maanden beperkt. Op 22 september '86 werd hij er ontslagen. In de herfst van 1986 wierp Antwerp-voorzitter Eddy Wauters een reddingsboei uit. De "Great Old" was catastrofaal aan het seizoen begonnen, en Kessler (befaamd als puinruimer) moest het van Léon Nollet overnemen. Nog voor nieuwjaar waren de rood-witten al van de degradatieplaatsen weg. Met de PSV-doublures Berrie van Aerle en Frans van Rooij als versterkingen, met de ontbolsterende Pascal Plovie als huurling van Club Brugge en met de jonge spitsen Cisse Severeyns en Marc Van der Linden als succesrijke afwerkers, knokte Antwerp een jaar later zelfs tot een eind na de winterstop mee om de titel, om uiteindelijk op de derde plaats te stranden. Georg Kessler werkte op de Bosuil meer als "technisch directeur" dan als veldtrainer, en smeedde grootse plannen om een multifunctioneel "Europastadion" op de plaats van de verkommerde Bosuil neer te poten. Finaal bleef het evenwel bij plannen. In 1989 stond Kessler op het punt als coach-AD bij Feyenoord aan de slag te gaan. Toen er onverwacht een kink in de kabel kwam, kondigde een ontgoochelde Kessler zijn afscheid als voetbaltrainer aan. Enkele dagen later werd hij evenwel als opvolger van Urbain Braems voorgesteld bij Standard. Twee jaar werkte hij op Sclessin, maar in tegenstelling tot zijn periode bij Club Brugge slaagde hij er niet in de "Rouches" voor Europees voetbal te kwalificeren en opnieuw met hun vroegere glorie te doen aanknopen. Waarna hij nog één seizoen (1991-92) bij Fortuna Sittard aan de slag ging. Kessler trok zich nadien gedurende vier jaar terug in zijn villa in het rustige Schleiden, in de Eifel. Tot Eddy Wauters in 1996 opnieuw op de stoep stond. Of hij Antwerp toch nog even uit de brand wou helpen? Kessler aanvaardde, en opnieuw ging in de Sinjorenstad snel het gerucht dat er (met het oog op Euro 2000) een fonkelnieuwe voetbaltempel op de site van de Bosuil zou verrijzen. Het bleef andermaal bij een luchtkasteel. Antwerp werd nog wel zesde in '97, maar kon een jaar later de degradatie niet ontlopen. Georg Kessler hield het, op zijn 66ste, als voetbalcoach definitief voor gezien.