Henk HOUWAART (1984-1989)

Hendrik Houwaart (° 31 augustus 1945) heeft liefst elf seizoenen op de loonlijst van Club Brugge geprijkt. In een eerste periode, op “De Klokke” nog, werd de speler Henk Houwaart verliefd op de blauw-zwarte kleuren. Tijdens zijn tweede verblijf bij Club, in het Olympiastadion, verwoordde de trainer Henk Houwaart zijn diepgewortelde liefde voor de club nog duidelijker met het avontuurlijke voetbal dat hij de ploeg voor het voetlicht liet brengen.

De in Den Haag geboren Henk Houwaart was destijds een voetballer met een uitstekende technische bagage en een ruime actieradius, kwaliteiten die hem toelieten zowel in een aanvallende als een meer defensieve rol op het middenveld tot zijn recht te komen. Bij ADO Den Haag, dat hem bij de amateurs van Oranjeplein had ontdekt, was het Ernst Happel die de straatjongen uit de Schilderswijk tot een gedisciplineerde voetballer kneedde. Het resulteerde voor Houwaart in 1967 in een transfer naar FC Twente, later in een selectie voor de Nederlandse nationale ploeg. Dat het voor Houwaart bij één wedstrijd met Oranje bleef, Nederland-Tsjechoslovakije (2-0) op 16 april 1969 in de Rotterdamse Kuip, had te maken met de te zware concurrentie van vooral Feyenoord-kapitein Wim Jansen. Maar vooral zijn transfer naar Club Brugge in de zomer van ‘69 haalde hem uit beeld bij de bondscoaches. Dat overkwam trouwens ook zijn generatiegenoten Rob Rensenbrink, Nico Rijnders, Wietze Veenstra en Ruud Geels.

Bij Club Brugge maakte Henk Houwaart de mooiste jaren van de generatie Thio-Carteus-Lambert-Vandendaele mee, wat in 1970 de Belgische beker en in 1973 na zovele jaren wachten eindelijk ook de landstitel opleverde. Houwaart, gehaald door Frans de Munck en volledig opengebloeid onder Leo Canjels, bleef bij Club tot aan de verhuis uit “De Klokke”. Hij beleefde dus ook het wegdeemsteren van het topteam onder Jaak de Wit mee, en lag rechtstreeks aan de basis van diens vervanging door Ernst Happel. Het was inderdaad op aandringen van Houwaart dat het Club-bestuur in Sevilla contact zocht met zijn Oostenrijkse succescoach.

Na anderhalf jaar onder Happel trok Houwaart op zijn 30ste naar Antwerp FC, waar coach Guy Thys de ervaren krijger tot draaischijf van het middenveld wilde promoveren. Een dramatische Europacupwedstrijd op bezoek bij het Poolse Slask Wroclaw, brak in oktober 1975 abrupt Henks spelerscarrière definitief af. Vijf minuten ver in de tweede helft scheurde Henk de kruisbanden van de knie bij het scoren van zijn allerlaatste doelpunt. Na een maandenlange revalidatie moest Houwaart zich bij het onvermijdelijke neerleggen. Voetballen op topniveau was verleden tijd.

Houwaart, die al heel jong zijn beide ouders was verloren, had uit de harde leerschool van het leven echter geleerd van zich af te bijten. Hij schakelde in no time over op het trainersvak. Bij de derdeklassers SK Roeselare, waar hij vrij snel botste met... Johny Thio, zijn even oude ex-gabber uit vervlogen Klokke-dagen, en Eendracht Aalst leerde Houwaart de stiel. In 1979 kreeg hij de opdracht het uit eerste klasse gezakte KV Kortrijk zo snel mogelijk weer bij de elite te brengen, tien maanden later ging hij in het Guldensporenstadion triomfantelijk op de schouders. Henk zou nog drie seizoenen bij de Kerels blijven, waarna Cercle Brugge hem in 1983 naar Olympia haalde.

Al die tijd hoopte de inmiddels tot Belg genaturaliseerde Houwaart op een kans om bij Club Brugge in het trainerskabinet te belanden. Hij sprak heel openlijk over die ambitie. Het verbaasde dan ook weinigen dat Houwaart in 1984 als opvolger van Georg Kessler als de nieuwe sportieve baas van Club Brugge werd gepresenteerd. En net als in zijn spelerstijd kwam Houwaart naar Club met de bedoeling er heel lang te blijven. Zijn bewind duurde uiteindelijk vijf seizoenen, een periode waarin Club Brugge na enkele moeilijke jaren opnieuw aanknoopte met de successen van weleer. Het bruisende champagnevoetbal dat de generatie Ceulemans-Degryse-Van der Elst opdiste, leverde in 1986 de Belgische beker op na finalewinst tegen stadsgenoot Cercle, maar op de titel moest Club (na verloren barragewedstrijden tegen Anderlecht) nog twee jaar langer wachten. Het seizoen ’87-’88 werd een memorabele campagne, met Europese mirakelzeges tegen o.a. Rode Ster Belgrado en Borussia Dortmund. In de halve finales van de Uefa-beker sneuvelde Club zonder de geblesseerde Jan Ceulemans op dramatische wijze bij Espanyol Barcelona, maar enkele weken later pakte het na acht jaar onderbreking eindelijk nog eens de Belgische kroon.

Het hoogtepunt uit de trainersloopbaan van Houwaart, die vervolgens in zijn vijfde jaar bij Club niet kon verhinderen dat het team fors terugviel. Een nieuwe wind drong zich op en het was Georges Leekens die werd gevraagd de discipline bij blauw-zwart opnieuw aan te zwengelen. Houwaart reageerde als een gekwetste leeuw op zijn ontslag. Zijn ex-club KV Kortrijk haalde hem terug, en in de beginweken van het nieuwe seizoen trok Houwaart zich op aan opeenvolgende confrontaties met Club Brugge (eerst in de Beker van Vlaanderen, nadien in de competitie) om zijn gram te halen. Eenmaal deze passionele duels achter de rug, kon Houwaart in Kortrijk niet meer functioneren en bleek een vlucht uit België de beste oplossing. In Griekenland werkte hij bij Xanthi en Etnikos in de luwte, tot de batterijen weer voldoende waren opgeladen voor een terugkeer naar België in 1991.

Net als acht jaar eerder dacht Cercle Brugge aan hem om Han Grijzenhout af te lossen. Houwaart bleef iets meer dan twee seizoenen bij groen-zwart, werd er na een zwakke competitiestart in november ’93 doorgestuurd, om enkele maanden later een vergeefse poging te ondernemen om bij SV Waregem het zinkende schip drijvende te houden. In de zomer van ’94 ging Henk Houwaart bij tweedeklasser RC Harelbeke aan de slag. Eén jaar later promoveerden de “Ratjes” naar de topreeks, waar Houwaart de ploeg uitbouwde tot wat een stabiele eersteklasser leek. Een vijfde plaats in 1997 kreeg evenwel geen vervolg, en de terugkeer naar af was al ingezet toen Houwaart in 2000 naar AA Gent overstapte. In het Ottenstadion zat Henk vanaf dag één in de hoek waar de klappen vielen, de schaduw van het monument Trond Sollied verdrijven bleek een onmogelijke opgave. Een Europese rammeling tegen Ajax leidde tot een voortijdig ontslag in Gentbrugge. Net als tien jaar eerder ging Houwaart herbronnen in Zuid-Europa, nu bij Omonia Nicosia op Cyprus.

Maar zoals een kat met zeven levens, stond Henk Houwaart in februari 2002 opnieuw aan de rand van de Belgische velden, nu als coach van Antwerp FC. Eerst behoedde hij de “Great Old” voor een degradatie, om het oudste team van België vervolgens met bescheiden middelen naar de twaalfde plaats te leiden. Een succesje na de zestiende stek van het jaar voordien, maar toch Houwaart niet blijven van voorzitter Eddy Wauters. Vanuit Cyprus, waar hij vervolgens bij AEL Limassol emplooi vond, vernam Houwaart tien maanden later niet zonder leedvermaak de degradatie van Antwerp... Henk Houwaart breide in de zomer van 2004 nog een verlengstuk aan zijn Cypriotisch avontuur, met een tweede ambtstermijn bij Omonia Nicosia, waar hij eind december 2005 evenwel zijn ontslag indiende.

Om definitief op zijn trainerslauweren te rusten? Vergeet het! Na een sabbatjaar begon Henkie op 22 november 2006 met bijzonder veel enthousiasme aan zijn... twaalfde trainersopdracht in België. Bij Sint-Truiden loste hij Thomas Caers af, die enkele weken eerder de eer aan zichzelf had gehouden na een mislukte competitiestart. Het Houwaart-recept bleek in Haspengouw echter slechts kortstondig aan te slaan, minder dan vijf maanden na zijn aantreden op het roerige Staaien werd Henk er alweer afgeserveerd door voorzitter Roland Duchâtelet. Houwaart maalde er niet om, en werd door... eersteprovincialer FC Knokke binnengehaald om de ploeg eindelijk weer naar de nationale reeksen te loodsen. "Een vriendendienst", noemde Houwaart zijn passage aan de kust. Dat mocht blijken uit de duurtijd, want nog voor eind september 2007 lonkte Cyprus opnieuw en ging Henkie weer een keer aan de slag in Limassol, nu bij Aris. Hij hield het echter ook daar al na twee maanden voor bekeken en ging weer lekker bij FC Knokke zijn voetbalplezier zoeken.

Privé kreeg de door het leven niet gespaarde Henk, die zelf op heel jonge leeftijd zijn ouders verloor, in april 2008 een mokerslag te verwerken: zijn oudste zoon Henk junior overleed, amper 41 jaar oud. 

Henk Houwaart trainde nog een tijdje de West-Vlaamse eersteprovincialer FC Roeselare, om dan in maart 2011 zijn grote droom in vervulling te zien gaan: een terugkeer naar de club van zijn hart, Club Brugge. Na zes jaar als speler en een even lange periode als trainer, werd de inmiddels 64-jarige Henk als talentenjager in een uitgebreid scoutingteam opgenomen. Eind 2011 werd deze samenwerking echter stop gezet en ging Houwaart opnieuw als trainer aan de slag bij FC Knokke.