Club Brugge in de Media

Het interview vindt plaats in de Brugse binnenstad. Terwijl de Braziliaan zijn ploegmaat leuke plekjes en interessante gebouwen aanwijst, trekt de Fransman grote ogen en fluit hij geregeld tussen de tanden.

Onder de indruk?

Dalmat: «Ik had Brugge nog niet gezien, ik ben hier pas twee weken. Ik kom uit Parijs en ben dus wel wat gewend, maar dit is ook een hele mooie stad.»

Jij lijkt de weg al te kennen, Marcos?

Camozzato: «Ik heb Brugge twee jaar geleden al be­zocht, met mijn familie uit Brazilië. Ik heb toen een kleine toer van Europa gemaakt en heb hen de streek getoond. Ik hou van reizen en historische steden. Amsterdam, Parijs, Gent, Keulen, Düsseldorf: alle­maal al gezien. Ik heb al twee keer op het Belfort van Brugge gestaan. Nu woon ik op 200 meter er vandaan. Ik had dat nooit gedacht, maar zo gaat het in het voetbal: je weet nooit hoe je carrière zal lopen.»

Dalmat: «Ik was op vakantie toen hij tekende. Ik wil­de weten wat er zoal gebeurde en ging een kijkje ne­men op de site van Standard. Daar las ik dat Marcos naar Brugge ging. Later is Club ook naar mij gekomen. Toeval, want we hebben samen nooit over zo'n trans­fer gepraat.»

Camozzato: «Het is allemaal heel snel gegaan. Toen het contact met Club Brugge tot stand kwam, heeft niemand bij Standard me op de hoogte gebracht. Nie­mand die me iets zei over een eventuele ruil. Bizar. We hebben 3,5 jaar samengewerkt en ik wist niets van de onderhandelingen met Club. Ze hebben de prijs besproken en toen er een akkoord was, werd ik ingelicht. Niet door Standard, wel door mijn manager Didier Frenay. Toen ik terugkwam uit vakantie in Bra­zilië, ben ik meteen naar Club gekomen.»

Dalmat: «Bij mij was het nog ingewikkelder. Ik trainde de laatste drie weken alleen. Ik zag niemand meer van Standard. Maar mijn manager belde me en zei dat Club geïnteresseerd was. Ik heb niet getwijfeld.»

Jullie afscheid in Luik was zuur: jullie kregen de zwartepiet na een ellendig seizoen, verdwenen uit de ploeg en werden definitief aan de kant gescho­ven. Zijn jullie op revanche belust?

Dalmat: «Ik heb zin in de nieuwe competitie. Ik wil weer spelen, ik wil weer winnen, ik wil weer op het beste niveau terugkeren. Vorig seizoen draaide de ploeg niet en ben ik mee verzwakt. Maar ik heb nooit aan mezelf getwijfeld. De trainer, het bestuur en de supporters van Standard hebben dat wel gedaan. Dus ja, ik zit met persoonlijke revanchegevoelens.»

Camozatto: «Ik heb dat ook wel. Na zo'n seizoen als vorig jaar heb je zin om te tonen dat je meer waard bent. Dit was het goede moment om van club te ver­anderen. Ik heb altijd mijn uiterste best gedaan in Standard, maar misschien ontbrak het aan respect.»

Wie had daar dan geen respect voor je?

Camozzato: «Daar antwoord ik liever niet op. Stan­dard is voor mij verleden tijd. Er was een gebrek aan respect. En er waren mensen die niet correct waren, maar dat gebeurt in elke club. Ik zal Standard als club herinneren, niet als de mensen die daar momenteel werken. Die zijn binnen vijf of tien jaar weer weg.»

Zijn jullie boos?

Dalmat: «Ik ben niet kwaad, maar tegen Standard spelen zal me natuurlijk extra motiveren. Dat de supporters me zullen uitfluiten? (haalt de schouders op) Dat deden ze op het einde ook al.» (lacht)

Zijn jullie moeilijke jongens?

Camozzato: «Wanneer er respect is, heb ik ook res­pect. Ik ben een rustige jongen: van mij moeten ze geen schrik hebben in Brugge.»

Dalmat: «Jullie hebben misschien het idee dat ik een 'bad boy' ben, dat is mijn reputatie in België, maar ik trek me dat niet aan, want ik weet dat ik niet zo ben. Ik ben een simpele jongen. Het is hetzelfde als bij Marcos: als ik voel dat er respect is, heb ik ook res­pect. Voor iedereen: van ploegmaats tot supporters, van voorzitter tot pers.»

Laten we het even op een andere manier over jullie drijfveer hebben: zijn jullie niet verzadigd na de vette jaren in Luik?

Camozzato: «Van zoiets krijg je alleen maar meer honger. Mensen praten goed over je, mensen appre­ciëren je: dat is een gevoel dat je wil houden. Ik was het wat gewoon geworden om de titel te winnen in België: dat wil ik zo houden.» (lacht)

Dalmat: «Bij mij is er nog genoeg plaats op mijn palmares. Ik ben maar één keer kampioen geworden met Standard. Ik ben 28 en wil de top spelen. Ik kon ook naar Lokeren, maar daar had ik geen zin in. Ik zou daar op het veld gestaan hebben zonder goesting. Het leven bij een kleine club, dat ken ik al van bij Bergen. Ik heb geproefd van de top en daar wil ik blijven.»

Zijn jullie de spelers die de kloof met Anderlecht gaan dichten? Standard was de voorbije seizoenen toch vooral Defour, Witsel, Jovanovic en Mbokani?

Marcos: «Het is in ieder geval mijn doel om zo'n spe­ler te zijn. Ik heb vorig seizoen voldoende matchen van Club Brugge gezien: er zijn hier genoeg spelers met kwaliteit, maar er ontbrak wat evenwicht en er­varing. Ik denk dat ik daar bij kan helpen.»

Het ontbrak Club vooral aan leiders in de moeilijke momenten. Waren jullie dat in Luik?

Camozzato: «Het gaat om de groep, niet om één spe­ler.»

Het gaat vaak toch ook om persoonlijkheden? Zoals een Steven Defour: een speler die de rest kan meesleuren, die verbaal en fysiek het ver­schil kan maken?

Camozzato: «Daar ben ik het niet mee eens. De basis is dat iedereen een degelijk niveau haalt. Als er drie of vier onder hun niveau presteren, ver­geet het dan maar, dan kan één speler dat niet recht trekken. Defour kon dat ook niet. Die was top als de rest ook top was. Dat was de voorwaarde.»

Maar kunnen jullie een meerwaarde geven aan deze groep? Mensen motiveren? Iemand wakker schreeuwen?

Camozzato: «Ik ben een kalm type. Het is niet mijn stijl om te gaan roepen en tieren. Ik bewaar altijd de kalmte in mijn spel en op mijn eigen manier help ik de ploegmaats daarmee.»

Dalmat: «Ik praat niet op het veld. Nooit. Voor mij zijn er twee types leider: zij die roepen en zij die imponeren met hun natuurlijke uitstraling. Ik ben nooit een leider geweest. Maar ik kan wel een voorbeeld zijn op het veld: door mijn werk te doen, door mijn trui nat te maken. Maar ik ga niet schreeuwen op mijn ploegmaats. Zeker nu niet: ik ben pas twee we­ken bij mijn nieuwe club, ik ga nu geen bevelen uit­delen. Ik wil eerst geaccepteerd worden door mijn ploegmaats, de trainer en de supporters.»

Jij gaat Nabil Dirar, die ook Franstalig is, niet wat discipline bijbrengen?

Dalmat: «Ik heb net kennis gemaakt. Het is moeilijk om nu al kritiek te gaan leveren, dat kan ik me niet permiteren. In de loop van het seizoen kan ik hem misschien wel raad geven, maar nu zou dat gefor­ceerd zijn en zou hij dat niet accepteren. Trouwens, ik ben zijn vader niet, hé. Iedereen moet zijn eigen ver­antwoordelijkheid nemen en beseffen welke mooie job wij hebben.»

Marcos, je weet dat de rechtsbackpositie van Club vervloekt is? Al vijf jaar lang mislukt elke speler daar die passeert.

Camozzato: «Dat is niet mijn probleem. Dat is het verleden, ik ga daar gewoon mijn job doen.»

Is rechtsachter een moeilijke positie?

Camozzato: «In mijn ogen niet. Ik ben die rol ge­woon. Ik heb ook met de coach gepraat over het sys­teem: ik weet wat hij wil. Dat zal geen probleem zijn.»

Dalmat: «Als ik zie welke grote spelers, neem Dani Alves of Maicon, rechtsachter spelen en hoe die mee­doen in het offensieve spel, dan zou ik dat wel eens willen proberen. Ik zou tactisch nog veel moeten schaven aan mijn defensieve werk, maar misschien is die positie wel iets voor mij: zo uit de tweede lijn ko­men, met m'n snelheid... Maar: om een keertje te proberen, hé. Ik speel nog altijd liever offensief.»

Camozzato: «Ik heb mijn hele leven in een defensie­ve rol gespeeld. In Brazilië spelen ze vaak 3-5-2, ik was daarbij de rechtsachter of de verdedigende mid­denvelder aan de rechterkant.»

Jullie kennen mekaar en spelen beiden op de rech­terflank: is dat een groot voordeel?

Camozzato: «Wij kennen mekaar twee jaar. We heb­ben goede dingen gedaan in Luik in dat eerste jaar, maar vorig seizoen was er geen vervolg doordat er veel gewisseld werd. Maar ik weet hoe Wilfried be­weegt. Ik weet waar en wanneer hij de bal wil.»

Wij veronderstellen dat Marcos straks in de basis start, maar we vermoeden dat het echte werk voor jou te vroeg komt, Wilfried?

Dalmat: «Dat klopt, ik ben niet klaar. Ik ben nog maar twee weken aan honderd procent aan het trainen. Ik denk dat ik pas half augustus of eind augustus top zal zijn. Ik volg nog een aangepast programma, deels met de groep, deels individueel.»

Verschillen de trainingen erg van die in Luik?

Dalmat: «Ik vind het te vroeg om daarover iets te zeg­gen, maar hét grote verschil is natuurlijk dat we in Standard altijd achter gesloten deuren trainden en hier altijd publiek hebben. In Luik zat je als speler in een kleine kring met je ploegmaats, hier staan de deuren open. Ik vind dit beter, al vind ik het jammer dat ik geen Vlaams spreek. Ik kan niet praten met de mensen. Ook met de trainer is het niet altijd eenvou­dig. Hij spreekt weinig Frans en mijn Engels is ook niet zo goed. Met Jan Van Winckel en Peter Balette kan ik gemakkelijker praten. En de ploegmaats ver­talen vaak voor me naar het Frans. Ik merk ondertus­sen dat ik in het Engels sneller dingen oppik dan in het Vlaams. Op die manier begint het te lukken.»

Camozzato: «Volgens mij is het evenwicht tussen fy­sieke, technische en tactische trainingen bij Brugge beter dan bij Standard.»

Dalmat: «Bij Bölöni hadden we heel veel tactische trainingen. En bij Dominique D'Onofrio... (blaast) Van­af februari of maart waren dat geen trainingen meer, volgens mij. Sinds die periode ben ik veel fysieke in­houd kwijt geraakt. Die trainingen stelden niks meer voor. Ze dienden ook nergens meer voor.»

Camozzato: «Er was geen doel of ambitie meer.»

Dalmat: «De laatste vijf, zes matchen hebben enkel nog jongeren van de reserven gespeeld. Zo heb ik een extra maand verloren. In april heb ik niks gespeeld, in mei ook niet, in juni ook niet. Dat is drie maanden zon­der competitie! Daardoor heb ik nu die achterstand.»

Camazatto: «Toen ik in Brugge aankwam, eindigde ik helemaal onderaan met mijn fysieke testen. Zes we­ken geleden was ik de slechtste van de hele groep, maar nu ben ik weer top. Ik voel me vandaag beter klaar voor de competitiestart dan een jaar geleden. Ik weet niet goed hoe dat komt: misschien zit het in mijn hoofd en is het een kwestie van nieuwe lucht, maar ik voel meer concentratie en motivatie.»

Bron: Het Laatste Nieuws - 31/07/10