Club Brugge in de Media

Toen Christoph Daum moest beklinken wie van de winter­transfers straks mag aantreden in de Europa League, bestond er over één naam geen enkele discussie. Nog voor zijn naam uitgesproken was, stond Jordi Figueras Montel op de lijst. 'Dat wist ik niet, maar als dat zo is, doet het deugd dat hij zoveel vertrouwen in mij heeft. Ik zal dat ook proberen uitstralen.'

Hij voelt zich duidelijk al thuis en kan vandaag voor het eerst een huis betrekken met zijn zwangere vriendin ('kunnen we eindelijk elke dag wandelen en die vier muren verlaten'). Ook op het veld redt hij zich uitste­kend. Van Michael Almebäck is al even geen sprake meer. 'We hebben al twee wedstrijden
de nul weten te houden. Het klikt goed met Ryan Donk, in mijn ogen een spectacu­laire speler die net als ik kopbalsterk ben. De taal is misschien een handicap maar ik ben vanaf dag één heel goed ontvangen in de kleedkamer. Ik ben zelf ook heel open altijd geweest. Mijn En­gels verbetert en ik kan zelfs al zonder gebruik te maken van de gps van het hotel naar de trai­ning rijden, zonder te verdwa­len.' (lacht)

Gevraagd naar zijn rolmodel­len, geeft de goedlachse Cata­laan twee namen op. Chelsea-verdediger John Terry en Carles Puyol van Barcelona. 'Daar probeer ik toch wat dingen van te stelen. Ze staan allebei bekend om hun vechtlust en posi­tiespel. Ik had misschien wat sneller willen zijn, maar ik pro­beer ook veel op te lossen door mijn positiespel.'

Terwijl een Carlos Bacca zich afvraagt of zijn benen niet zul­len bevriezen bij deze tempera­turen, slofte Figueras gisteren gewoon in T-shirt en gescheur­de spijkerbroek door het stadi­on. 'In mijn thuisstad Lleida is het nu ook min 4, dat valt dus wel mee. Ik heb trouwens bij Rubin Kazan gespeeld, dan ben je wel iets gewend.'

Tanks in Tsjetsjenië

Eigenlijk was het de Russi­sche ploeg, op dat moment kampioen, die Figueras, eerder doorgestuurd bij Real Madrid Castillo, op de kaart zette in fe­bruari 2010. 'Ik speelde nog bij Celta de Vigo in tweede klasse, toen Rubin Kazan kwam aan­kloppen. Ik was verrast, want toen won Kazan nog in Nou Camp in de Champions League.'

De gewezen club van tweevoudig Rode Duivel Cédric Roussel legde 850.000 euro neer. Figueras bleef er uiteindelijk maar een half jaar. Terwijl Roussel achteraf huilde over gammele verkeersvliegtuigen, jaloerse ploegmaats en wodka‑zuipende Russen, kijkt Figueras er positief op terug. 'Ik beschouw het als een verrijkend avontuur, al was ik wel even bang toen we in Tsjetsjenië moesten voetballen. Daar zag je overal tanks en soldaten. En de stad, ja, die zit wel wat achter op modernewesterse steden maar dat ik er niet slaagde, had niets te maken met de levensomstandigheden. Wel omdat ik voornamelijk werd gebruikt als linksback en daar haal ik niet mijn grootste rendement.'

Stabiliteit gezocht

Nadat hij zelf aan Kazan om een vertrek vroeg, werd hij achtereenvolgens uitgeleend aan Valladolid en Rayo Vallecano. Daar manifesteerde hij zich meteen. De trainer van Vallecano liet zijn ongenoegen duidelijk horen toen Club hem wegkocht voor een som van ruim 1,5 miljoen euro. 'Maar hij is niet meer boos. Ik heb hem gestuurd dat Rayo zich wel zou redden, ook al verloren ze tegen Bilbao. Hij vond dat een mooi signaal. Nu, na al dat wisselen van club, zoek ik hier eindelijk stabiliteit.'

Volgende week treft hij in het Jules Ottenstadion zelfs Cesar Arzo, met wie hij even samenspeelde in Valladolid. 'Toen er berichten waren dat ik naar Club zou komen, heeft hij me gebeld om te zeggen dat het de juiste keuze was. Sindsdien heb ik hem niet meer gehoord maar dat zal na zondag allicht veranderen. Ik wil winnen van hem, maar dan vooral in de play-offs...'

Bron: Het Nieuwsblad - 03/02/12