Hector GOETINCK (1930-1933)

Samen met Charles Cambier wordt Hector Goetinck (° 1886) in de geschiedschrijving van Club Brugge aangeduid als pionier van de club. De twee dragende figuren van het team dat voor Club in 1920 een eerste landstitel veroverde, waren in de beginjaren van de 20ste eeuw ook allebei niet weg te denken uit de Belgische nationale ploeg.

De perfect tweevoetige “Torten” Goetinck, ook bijgenaamd ‘de Brugse hinde’ omwille van zijn snelheid en zijn sierlijke tred, speelde liefst 27 seizoenen in het eerste elftal van Club, van 1901 tot 1928, tien als linksbuiten, nadien nog zeventien als rechtsbuiten. Vijftien jaar lang was hij kapitein van blauw-zwart. Voor de nationale ploeg speelde hij slechts 17 wedstrijden, de eerste in 1906 en de laatste in 1923. Hij zette in 1927 een eerste keer een punt achter zijn voetballoopbaan, maar liet zich in het daaropvolgende seizoen (hij was toen al 42 !) alsnog overhalen om het in zware degradatienood verkerende Club te hulp te snellen. Tevergeefs, ook “Torten” kon de buiteling naar tweede klasse, de eerste uit Clubs geschiedenis, niet voorkomen. Vier clubs eindigden op een gelijk puntenaantal en moesten een bijkomende eindronde spelen om de tweede afdaler aan te duiden: Club verloor alle drie zijn matchen in die eindbeurt en zakte samen met… Anderlecht.

Hector Goetinck werd door de Voetbalbond terstond aangezocht om assistent van nationaal selectieheer Victor Löwenfeld te worden. Twee jaar later al was het Goetinck die de Rode Duivels leidde op de eerste Wereldbeker-eindronde, in Uruguay, waar België destijds samen met de selecties van Frankrijk en Roemenië per boot heen reisde. Legendarisch zijn de verhalen van de gymnastiekoefeningen op het bovendek van de oceaanstomer “Conte Verde”, waar Torten zijn spelers tijdens de twee weken durende reis naar Zuid-Amerika aan onderwierp. En hoewel België in Uruguay zijn twee wedstrijden verloor, bleef Goetinck als bondscoach nog 29 wedstrijden lang aan het bewind, tot de zomer van 1934. Vervolgens werd hij opnieuw assistent, eerst van Jules Turnauer (tot 1935) en nadien van Jack Butler (tot 1939). In 1940 stond hij opnieuw aan het roer bij de Rode Duivels voor de laatste twee interlands voor de tweede wereldoorlog.

Ondertussen had Torten zich ook bij ‘zijn’ Club Brugge verder verdienstelijk gemaakt. Eerst als ‘oefenmeester’, toegevoegd aan het ‘Selectiecomité’. Die functie had de legendarische Club-voorzitter Albert Dyserynck in 1930, kort vooraleer hij verongelukte, in het leven geroepen. Goetinck was de geknipte figuur om als eerste de spelers aan groepstrainingen te onderwerpen en het Brugse 'Selectiecomité' bij te staan met technische adviezen, functie waarvoor hij werd aangezocht onmiddellijk na zijn terugkeer met België van het WK in Uruguay en die hij met zijn taak als nationaal trainer combineerde. Club was toen een ‘liftploeg’ tussen de twee hoogste afdelingen.

Goetincks trainersloopbaan bij Club duurde drie jaar en eindigde, net zoals zijn spelersperiode, met een degradatie. In 1933 stond hij zijn plaats als trainer bij Club af aan zijn ex-ploegmaat Gerard Delbeke. Hij trad op dat ogenblik toe tot het ‘Centraal Comité’ van Club. Na speler en trainer te zijn geweest, werd hij dus ook bestuurslid van de club.

In 1937 pleegde Hector Goetinck alsnog "vaandelvlucht". De man die nooit andere kleuren dan het blauw-zwart van Club Brugge had gediend, werd gedurende twee seizoenen trainer van het naburige AS Oostende, dat in Bevordering (vergelijkbaar met de huidige derde klasse) aantrad. En alweer stapelde Goetinck de successen op. In het eerste seizoen onder zijn leiding werd ASO kampioen in Bevorderingsreeks A en verdienstelijk tweede na RC Brussel in de eindronde der reekskampioenen, om vervolgens op een tiende plaats in Eerste Afdeling (tweede klasse dus) te stranden en het behoud vrij makkelijk te verzekeren.

Toen brak in Europa de tweede wereldoorlog uit, die het einde inluidde van Tortens carrière als coach. En, helaas, ook van zijn leven. Hector Goetinck, die in 1942 zijn voetbalmemoires neerpende in het boekje “Voetbal Anecdoten” (uitgegeven bij Snoeck-Ducaju), kwam in 1944 om toen de Duitse bezetters zijn hotelletje in Heist-aan-Zee bombardeerden. Hij werd slechts 58 jaar.