Milorad PAVIC (1968-69)

Met de Joegoslaaf Milorad Pavic (° 11 november 1921) werd in 1968 een eerder merkwaardige trainerskeuze gemaakt door het Club-bestuur om in de opvolging van het monument Norberto Höfling te voorzien. Pavic, een door het leven gehard man die o.a. als jongeling tijdens de tweede wereldoorlog door de Duitse bezetters van zijn vaderland krijgsgevangen was genomen, was wel een trainer van rang en stand, daar niet van. Als gewezen topspeler, die zijn hele carrière de kleuren van Rode Ster Belgrado had verdedigd, was hij ook drie jaar als hoofdtrainer van de rood-witte topclub uit de toenmalige Joegoslavische hoofdstad niet zonder succes gebleven. Drie titels en evenveel bekers openden de poort naar de functie van nationaal bondscoach. Pavic leidde Joegoslavië op het WK van 1962 in Chili naar de halve finales, het beste resultaat ooit door de voetballers uit het land van maarschalk Tito behaald. In België was Milorad Pavic van 1964 tot 1968 bij Standard aan de slag geweest. Milorad werd er “Michel” en kreeg van de Luikse pers ook de koosnaam “Le Professeur”, maar in vier jaar tijd slaagde hij er niet één keer in de Luikenaars naar de Belgische titel te leiden. In die periode vormde Standard nochtans samen met Anderlecht de “Grote Twee” van het Belgisch voetbal. Met één tweede, twee derde en één vierde plaats mocht Pavic niet bepaald pronken, al had Standard in 1966 en 1967 wel tweemaal de beker gewonnen. De keuze voor Pavic werd in Brugge o.a. doorgeduwd door Constant Vanden Stock, de latere Anderlecht-voorzitter, die na een periode van tien jaar als keuzeheer van de nationale ploeg heel even bij de bestuurlijke commissie van Club Brugge betrokken was als “manager” avant-la-lettre. Terwijl de Rouches onder zijn opvolger, de Fransman René Hauss, meteen drie titels op rij pakten, bleef het verblijf van “Michel” Pavic bij Club Brugge overigens tot slechts één seizoen beperkt. Met Stefan Reisch en Tom Turesson als buitenlandse versterking van een voor het overige ongewijzigde kern, moest Club in competitieverband al snel de rol lossen om uiteindelijk op een magere vijfde plaats te stranden. Ook het tweede Europacup-avontuur eindigde al na één ronde tegen West Bromwich Albion, en in de Belgische beker overleefde Club de 1/8ste finales tegen Lierse niet. Met een ruime onvoldoende mocht Pavic, die nochtans nog een contract voor één bijkomend seizoen had, dan ook zijn biezen pakken. Zijn beschermheer Constant Vanden Stock vertrok overigens ook na één jaar uit "De Klokke". Pavic was vervolgens opnieuw in Luik werkzaam, eerst anderhalf seizoen bij Club Luik met een weinig begeesterende twaalfde plaats als resultaat, gevolgd door een voortijdig ontslag, en vervolgens enkele maanden ad interim bij tweedeklasser FC Tilleur. Na een ommetje bij het Franse Rouen, trok de Joegoslaaf naar Spanje en Portugal waar zijn trainersloopbaan alsnog een hoge vlucht nam. Twee seizoenen Athletic Bilbao (1972-74), met winst van de Spaanse beker in ’73 als hoogtepunt, waren de wipplank naar het absolute hoogtepunt van zijn loopbaan. Met de “Adelaars” van Benfica Lissabon, waarbij de grote Eusebio zijn laatste kunstjes opvoerde, werd Pavic zowel in ’75 als ’76 kampioen van Portugal. Hij verliet het Estadio da Luz om na een periode van twee seizoenen bij het Spaanse Malaga (tot ’78) opnieuw in Lissabon neer te strijken, maar dan in het Alvalade-stadion van Sporting. Daar verbleef Pavic slechts tien maanden, zonder succes. Een korte terugkeer in zijn vaderland, waar hij Vojvodina Novi Sad uit de problemen hielp, luidde zijn laatste Spaanse periode in. Pavic stond van 1980 tot 1982 aan het roer bij Celta de Vigo, verkaste vervolgens voor twee jaar naar Espanyol Barcelona, om in 1984 plots weer bij… Standard op te duiken. Ingehaald als “technisch raadgever” voor de heropbouw van een nieuw topteam na het geruchtmakende Waterschei-omkoopschandaal, nam hij op Sclessin in april '85 de trainerspositie van zijn vroegere Luxemburgse mandekker Louis Pilot over. Een derde plaats in 1986 leek zijn geslaagd afscheid aan de boorden van de Maas in te luiden. Maar omdat het onder zijn opvolger René Desaeyere niet naar behoren liep, werd Pavic door de Luikse clubleiding al snel teruggeroepen. Ook hij kon Standard evenwel niet meer tot grootse daden inspireren. De "Rouches" bereikten wel de bekerfinale tegen Anderlecht, maar die mocht Pavic na een paleisrevolutie op Sclessin niet meer leiden. Hij moest de baan ruimen voor Jef Vliers. De fiere "Professeur" verteerde die blaam bijzonder slecht. Hij bleef nog een tijdlang in Luik wonen, om uiteindelijk na het uiteenvallen van Joegoslavië naar zijn geboortestadje Valjevo, in het hart van Servië, terug te keren en er zijn oude dag te slijten. Op 16 augustus 2005 overleed "Michel" Pavic in Belgrado.