Gilbert GRESS (1980-81)

Met Gilbert Gress (° 17 december 1941) werd in oktober 1980 voor de tweede keer een oefenmeester uit de Franse school aan het hoofd van de blauw-zwarte troepen geplaatst, evenwel met minder succes dan vijftien jaar eerder met Louis Dupal het geval was geweest. Gilbert Gress begon te voetballen bij Racing Straatsburg, de club uit zijn geboortestad. In het Stade de la Meinau maakte de stijlvolle middenveldspeler eerst een degradatie naar tweede klasse mee, met na de onmiddellijke terugkeer bij de elite de winst van de Franse beker in 1966. Datzelfde jaar stak Gress de grens over naar West-Duitsland, waar hij vier seizoenen voor VfB Stuttgart ging voetballen. Prijzen won hij in de Bundesliga niet, maar het was in zijn Duitse periode dat Gress driemaal voor de Franse nationale ploeg optrad. Voor het WK '66 werd hij overigens thuisgelaten door bondscoach Henri Guérin, omdat hij weigerde zijn lange haren in te ruilen voor een stijlvoller kapsel. Gress gold inderdaad zo'n beetje als het Franse antwoord op George Best... In 1970 keerde Gress naar Frankrijk terug. Met Olympique Marseille werd hij tweemaal landskampioen, alvorens in 1973 bij zijn moederclub Racing Straatsburg terug te keren voor wat het einde van zijn spelersloopbaan leek te worden. Gress plakte er in 1975-'76 uiteindelijk nog één jaartje Zwitserland aan vast, bij Neuchâtel Xamax. Het was bij diezelfde Zwitserse club dat Gress zijn eerste (geslaagde) stappen als trainer zette. Een snelle terugkeer naar zijn geliefd Racing Straatsburg was de logische volgende stap van de jonge coach. Gress vestigde zich meteen een stevige reputatie. Met de toch eerder bescheiden club uit de Elzas stak hij in 1979 zowel Paris Saint-Germain als Saint-Etienne de loef af. Die verrassende Franse titel was ook in Brugge niet onopgemerkt gebleven. Toen Club in het tweede seizoen onder Han Grijzenhout een rampzalige start nam, werd Gress na de snelle Europese uitschakeling in Basel naar Olympia gehaald om het blauw-zwarte schip weer vlot te trekken. In Brugge vond Gilbert Gress een verzameling tegen zichzelf worstelende voetballers, waarvan er vijf na jaren trouwe dienst aan hun laatste seizoen bij blauw-zwart bezig waren (Bastijns, Leekens, Vandereycken, Courant, Meeuws). De nieuwe Joegoslavische spits Zoran Filipovic kon zijn repuatie van doelpuntenmachine nooit waarmaken aan de zijde van een eveneens tobbende Jan Ceulemans, en Birger Jensen ergerde zich aan de op veel loopwerk gestoelde trainingen van Gress waar heel vaak geen bal aan te pas kwam. Slechts op de slotdag van de competitie wist Club zich van een Europees ticket voor het daaropvolgende seizoen te verzekeren. Club eindigde als uittredend kampioen pas als zesde op liefst 20 punten van de nieuwe titelhouder Anderlecht, en mocht dus van heel veel geluk spreken dat België dat seizoen het recordaantal van zes clubs Europa mocht insturen. Dat “mini-succesje” van hoe dan ook niet van aard om het Brugse bestuur tot een verdere samenwerking met Gilbert Gress te inspireren. Na zijn kortstondig Brugs avontuur werd Gilbert Gress opnieuw in de armen gesloten door Neuchâtel Xamax, waar hij van 1981 tot 1990 negen jaar lang bijzonder geliefd was als coach. En ook bepaald niet onsuccesvol: in 1987 en 1988 pakte Neuchâtel tweemaal op rij de Zwitserse landstitel. Gress verkaste in 1990 naar Servette Genève, om één jaar later een tweede keer bij Racing Straatsburg terecht te komen. Na drie jaar Straatsburg volgden opnieuw drie seizoenen bij Neuchâtel Xamax, waarna Gress de Zwitserse nationale ploeg onder zijn hoede kreeg. Zwitserland pakte onder Gress echter nipt naast de kwalificatie voor het WK in Frankrijk, waarna de Elzasser opnieuw voor het clubcircuit koos. In januari 1998 werd hij ingehaald door FC Zürich, waarmee hij in 2000 de Zwitserse beker won, zijn laatste grote trofee. Tegelijk werd ded Elzasser uitgeroepen tot "Coach van de Eeuw" in zijn geboortestreek. Een bekroning, maar tegelijk ook het begin van het einde als topcoach. Sindsdien werd Gress immers vooral een depanneur bij clubs in moeilijkheden. Eerst bij FC Metz, waarmee hij er in de zomer van 2002 niet in slaagde het behoud in de Franse topklasse te verzekeren. Nadien bij het Oostenrijkse Sturm Graz, waar hij van juli tot oktober 2003 met o.a. Filip De Wilde als doelman zou werken. Na een kort intermezzo in Costa Rica, werd Gilbert Gress kort na het begin van het seizoen 2004-2005 als 63-jarige voor het eerst in zijn lange loopbaan coach van een tweedeklasser, bij FC Sion. Maar ook nu zou Gress het seizoen niet beëindigen, eind maart kreeg hij de wacht aangezegd. Kort daarop verscheen zijn biografie "Je n'ai encore rien dit". Een soort definitief afscheid, zeg maar...