Raymond MERTENS (1981-1982)

De Brusselaar Raymond Mertens (° 19 juli 1933) kwam in 1979 bij Club Brugge terecht. Als jonge knaap uit Sint-Pieters-Leeuw had Raymond Mertens zich op zijn zesde jaar bij het naburige FC Zuun aangesloten en er in het doel postgevat. Hij werd als scholier door Anderlecht aangetrokken en doorliep de paars-witte jeugdreeksen. Als 19-jarige keerde hij naar zijn moederclub Zuun terug om er in eerste provinciale meteen titularisdoelman te worden. Drie jaar later volgde een transfer naar derdeklasser Ukkel Sport, waar Mertens gedurende tien seizoenen de netten zou hoeden. Eén keer deed hij dat tegen... Club Brugge, toen Ukkel Sport bij de start van het seizoen 1965-'66 in de 1/32ste finales van de Belgische beker te gast was op "De Klokke" en er met eervolle 4-1 cijfers verloor. Teruggekeerd naar Zuun, behaalde Raymond Mertens het trainersdiploma van de toenmalige Heizelschool. Bij Zuun was hij nog drie jaar keeper-trainer en vervolgens vier jaar coach. Op zijn 38ste werd hij bij Anderlecht, na een gesprek met de nieuwe coach Georg Kessler, aangesteld om de provinciale juniores te trainen. Twee maanden later had hij al de invallers onder zijn hoede. Mertens bleef vier seizoenen in het Astridpark, en werd toen door Georges Heylens meegelokt om de ex-Rode Duivel te assisteren bij Union in derde klasse. Het financiële luchtkasteel dat bouwondernemer Bayet daar optrok, zakte snel als een kaartenhuisje ineen. Maar Raymond Mertens, die voor een bestaan als proftrainer had gekozen, kon Heylens volgen naar KV Kortrijk. Na anderhalf jaar werd Heylens ontslagen in het Guldensporenstadion. De Joegoslavische libero Maryan Brncic werd, met Mertens als assistent, aan het hoofd van de "Kerels" geplaatst. Maar die verzonken in het degradatiemoeras waaruit ook Mertens, uiteindelijk toch gevraagd om de laatste twee maanden van het seizoen als hoofdtrainer te fungeren, hen niet meer kon redden. Op de laatste speeldag van het seizoen verloor het reeds veroordeelde Kortrijk met 2-1 bij Club Brugge. Raymond Mertens, inmiddels door Bandi Beres gerecruteerd om tot de trainersstaf van Club Brugge toe te treden, wist die dag dus al dat hij enkele weken later in het Olympiastadion aan de slag zou gaan. Met Beres werkte hij uiteindelijk niet samen. Mertens werd assistent van Han Grijzenhout, en aan het einde van hun eerste seizoen haalden de Nederlander en de Brusselaar de titel binnen. Enkele maanden later werd Grijzenhout bedankt omdat Club het nieuwe seizoen catastrofaal had ingezet, en mocht Mertens het gedurende enkele wedstrijden van hem overnemen. Hij kon echter ook niet meer verhinderen dat Club, met twee deugddoende competitiezeges in de koffer, toch Europees werd uitgeschakeld door Bazel. Als assistent van Grijzenhouts opvolger Gilbert Gress beëindigde Mertens het seizoen bij Club. Hij kreeg zelfs nog de leiding over de blauw-zwarte troepen tijdens een onvergetelijke Japan-reis, waar met deelname aan de "Keirin Cup" in Tokio het seizoen werd afgesloten. Toen Club Brugge met de aanwerving van Spitz Kohn als trainer andere wegen wilde gaan bewandelen, werd Mertens als assistent-trainer vervangen door Pol David. Zelf werd hij opnieuw assistent van Georges Heylens bij tweedeklasser Eendracht Aalst, een verblijf dat niet erg lang duurde omdat... Club Brugge opnieuw kwam aankloppen. Het Kohn-avontuur bleek immers rampzalig te verlopen, Club zocht Rik Coppens aan als nieuwe trainer en die drong aan op de terugkeer van Raymond Mertens als zijn rechterhand. Omdat het onder Coppens evenmin vlot draaide, was het uiteindelijk Mertens die als hoofdtrainer het seizoen zou volmaken. En die de miraculeuze redding van het zwalpende Club, op de slotdag van de competitie, mee gestalte hielp geven. Na die tweede interimperiode als hoofdtrainer, die ditmaal twee maanden duurde, stapte Raymond Mertens terug in de schaduw. Hij werd eerst twee jaar de assistent van Georg Kessler en vervolgens vijf jaar de rechterhand van Henk Houwaart. De komst van Georges Leekens naar Club Brugge, die zijn vaste assistent Ronny Desmedt aan zijn zijde wilde, ging gepaard met het creëren van een beloftenelftal. Mertens kreeg er als eerste de bevoegdheid over, maar voelde zich niet onverdeeld gelukkig in die nieuwe rol. Met het aflopen van zijn contract in 1990 besloot hij Club Brugge te verlaten, hij was er bijna elf jaar werkzaam geweest. Zijn laatste topclub werd Sporting Charleroi, waar opnieuw Georges Heylens hem heen loodste. Hij assisteerde er ook Robert Waseige nog, maar verkoos ondanks een doorlopend contract uit het topvoetbal te stappen toen de gezondheidstoestand van zijn echtgenote kritiek werd. De microbe liet hem echter nooit helemaal los, en het mocht dan ook niet verbazen dat de nog steeds in Sint-Pieters-Leeuw woonachtige Mertens uiteindelijk ook nog enkele clubs in de provinciale reeksen zijn ruime ervaring ter beschikking stelde.