Georges LEEKENS (1989-1991)

Tijdens een spelerscarrière van elf seizoenen in eerste klasse, liet Georges Leekens (° 18 mei 1949) zich kennen als een onvervaarde spitsenbestrijder. Bij Crossing Schaarbeek, een Brussels team dat zich eind jaren '60 met o.a. de Tsjechische strateeg Josef Masopust een weg naar de hoogste afdeling baande, dwong de jonge Limburger niet enkel het respect van nogal wat gereputeerde aanvallers af en opende hij voor zichzelf de deur naar de top. Twee jaar Crossing, voorafgegaan door een opleiding bij Sporting Houthalen en Dessel Sport, volstonden in 1972 voor een transfer naar Club Brugge. Eén jaar na die overgang degradeerde Crossing definitief uit eerste klasse en werd Club voor het eerst sinds 53 jaar kampioen. Niet dat dit enkel de verdienste van Leekens was, maar het onderstreepte wel het belang van de doorgaans ondergewaardeerde voorstopper binnen het team van trainer Leo Canjels. Leekens, die zijn doorbraak als voetballer parallel liet lopen met zijn universitaire studies kinesitherapie, maakte zijn persoon volkomen ondergeschikt aan het ploegbelang en bouwde precies daardoor als voetballer een palmares op waartoe weinigen hem vooraf bekwaam hadden geacht. "Mac the Knife", bijnaam die zijn messcherpe tackles hem in zijn Crossing-periode al hadden opgeleverd, bleef ook in de gouden Happel-jaren een onbetwiste titularis bij Club en maakte er in het post-Happel-tijdperk ook nog de titelviering onder Han Grijzenhout mee. Uiteindelijk verliet Georges Leekens na negen jaar Club Brugge en het Olympiastadion met drie landstitels, een bekerzege, twee Europese finales, ruim 300 wedstrijden in het A-elftal en drie wedstrijden met het nationale elftal op zijn visitekaartje. De leidersfiguur die altijd in Leekens schuilging, kreeg bij SK Sint-Niklaas een eerste grote kans zich maximaal te ontplooien. Leekens stuurde de Klaasjes met een titel in derde klasse en via eindrondewinst in tweede klasse in twee jaar tijd tot bij de elite. Hij stond nog op het veld, maar zijn impact was ongetwijfeld groter dan die van de trainers Staf Van den Bergh en Leon Nollet. Na twee jaar hield Leekens het overigens voor bekeken in het Waasland. Op zijn 35ste keerde hij niet meer als speler terug in eerste klasse, maar meteen als coach. Het was Cercle Brugge dat Georges Leekens zijn eerste sporen liet verdienen. Groen-zwart pakte al in het eerste seizoen onder zijn leiding de Belgische beker, na finalewinst met penalty's tegen Beveren. Eén jaar later stond Cercle trouwens weer in de eindstrijd van de beker, om te verliezen tegen het... Club Brugge van Houwaart, Ceulemans en Papin. Na drie jaar Cercle werd Georges Leekens door Anderlecht aangezocht om Arie Haan op te volgen, maar een succes werd zijn doortocht in het Constant Vanden Stock-stadion niet. In februari mocht Raymond Goethals het al van hem overnemen. Leekens ging niet in een hoekje zitten kniezen. Eén jaar KV Kortrijk werd zijn opstapje naar een terugkeer aan de top. Bij Club Brugge. Leekens kreeg de ondankbare opdracht de succesvolle Henk Houwaart te doen vergeten, precies op een ogenblik dat met Marc Degryse het sieraad aan de spelerskroon was verkocht. Leekens koos voor een stijlbreuk, het avontuurlijke champagnevoetbal van de Houwaart-jaren moest wijken voor een gedegen organisatie vanuit een stevige defensie. Dat zorgde aanvankelijk voor nogal wat onvrede in de supportersrangen. Na een donkere week met vroege uitschakelingen voor de Belgische en Europese beker op Standard en Rapid Wenen, sloeg de Brugse motor alsnog aan en denderde Club naar zijn zevende landstitel. Leekens bleek dus toch weer een garantie voor succes, zoals hij het ook als speler was geweest. Dat bleek ook tijdens het daaropvolgende seizoen, toen Club in competitie weliswaar snel uit koers werd geslagen, maar Europees hoge ogen gooide met een 0-0 gelijkspel bij het sterkste AC Milaan. En aan het eind van de rit ook de Belgische beker in de prijzenkast zette, na een gewonnen finale tegen... KV Mechelen. Jawel, de ploeg waar Leekens vervolgens aan de slag ging. Na zijn Brugse triomfen ging het met de trainerscarrière van Georges Leekens een tijdlang niet zo crescendo. Bij KV Mechelen liep het Cordier-verhaal op zijn eind, waarna Leekens naar het Turkse Trabzonspor uitweek. Terug in België depanneerde hij enkele maanden het op drift geraakte Cercle Brugge en was hij ook nog een jaartje erg anoniem aan de slag bij Charleroi. Zijn volgende carrièrezet bleek de goeie om weer op het juiste spoor te geraken. Met Excelsior Moeskroen schreef Georges Leekens een kort maar turbulent succesverhaal. Anderhalf jaar nadat hij er aan de slag ging in tweede klasse, stond "L'Excel" zowaar als koploper in eerste klasse te pronken. Leekens werd op datzelfde ogenblik door de KBVB in huis gehaald om de Rode Duivels alsnog naar het WK in Frankrijk te loodsen. Een missie waarin hij als opvolger van Wilfried Van Moer, en hoe uitzichtloos de situatie bij zijn aantreden ook leek, na een jaar crisismanagement glansrijk slaagde. België vocht zich na barragewedstrijden ten nadele van Ierland een weg naar "La Coupe du Monde". In Frankrijk stuntte België nog met een 0-0 gelijkspel tegen de latere halve finalist Nederland, maar waren puntendelingen tegen Mexico (2-2) en Zuid-Korea (1-1) onvoldoende voor een plaats in de tweede ronde. Het WK eindigde in mineur voor de bondscoach, die vervolgens nog gedurende iets meer dan een jaar aan een nieuwe nationale ploeg bouwde in de aanloop naar Euro 2000. In september '99 werd hij, na een pijnlijke 3-4 nederlaag in het Jan Breydelstadion tegen Finland, uit zijn lijden verlost. Georges Leekens, die inmiddels met privé-tegenslagen had af te rekenen, richtte zich nogmaals op. Bij Lokeren, Roda JC en de nationale ploeg van Algerije was zijn doortocht telkens vrij kort van duur en ook niet meteen succesvol. Bij Moeskroen daarentegen sloeg de vonk weer meteen over. Eén jaar werkte Leekens op "Le Canonnier", maar van degradatiekandidaat promoveerden de grensjongens meteen weer tot subtopper. De vierde plaats was maar nipt onvoldoende voor nog eens een Europees ticket. Bij de start van het seizoen 2004-2005 stond Georges Leekens bij AA Gent voor een ingrijpend vernieuwde spelersgroep. Met als opdracht snel een eind te maken aan enkele grijze jaren in het Ottenstadion, als aanloop naar een veelbesproken verhuis van de blauw-witten naar een fonkelnieuw Arteveldestadion. Veel tijd had de minst honkvaste van alle Belgische toptrainers daarvoor niet nodig, want na de heenronde parkeerde hij de Buffalo's op een puike vierde plaats. Leekens mocht van Gent-voorzitter Ivan De Witte meteen een contract voor vier seizoenen onderschrijven. Tijdens de terugronde draaide het iets minder vlot. Leekens en de Buffalo's moesten uiteindelijk vrede nemen met de zesde plaats in de eindstand. Eén jaar later, zomer 2006, werd AA Gent onder impuls van goudhaantje Mbark Boussoufa echter wel vierde. Nog eens twaalf maanden later eindigde Leekens met de Buffalo's andermaal op de vierde plaats, maar botste hij in de halve finales van de Belgische beker op... Club Brugge. Dat zou enkele weken nadien faliekant blijken, want Club won de Cup en AA Gent werd de weg naar de UEFA-cup versperd. Maandenlang onderhandelde Leekens op dat ogenblik al met AA Gent over een contractverlenging. Dat nieuwe contract lag op de handtekening van de Limburger te wachten, toen die tot eenieders verbazing openlijk met zijn ex-clubs Moeskroen en Lokeren ging flirten en uiteindelijk voor drie seizoenen op Daknam tekende. Van voorzitter Lambrecht kreeg hij er de opdracht om de zieltogende Durmeclub, als zestiende geëindigd, nieuw leven in te blazen. Georges Leekens koos, hoe kon het anders, voor een goeie organisatie vanuit een stevige defensie en maakte van Lokeren in 2007-08 de kampioen van het gelijkspel. Liefst 15 puntendelingen leverden Lokeren een dertiende plaats in de eindstand op. In 2008-2009 zette Daknam nog een stap vooruit onder Leekens: het stond op een onverhoopte achtste plaats, toen "Mac the Knife" eind maart plots door het Saoedi-Arabische Al-Hilal werd opgevrijd en aan een nieuw buitenlands avontuur begon. Het avontuur in de woestijn duurde voor Leekens uiteindelijk slechts anderhalve maand. Het verlies van de beslissende wedstrijd in de titelstrijd, en een zware thuisnederlaag in bekerverband, deden de oliesjeiks meteen tot een ontslag overgaan.
Lang wachten op een nieuwe uitdaging hoefde Georges Leekens ook nu niet te doen. Twee weken nadat het zich in eerste klasse wist te handhaven onder Hein Vanhaezebrouck, kondigde KV Kortrijk de terugkeer van "Mac the Knife" als coach in het Guldensporenstadion aan. Na Cercle, Moeskroen en Lokeren was Kortrijk daarmee de vierde club waar Leekens aan een tweede ambtstermijn begon. Met veel spelers die Kortrijk inhuurde (o.a. Verbauwhede, Ciman en Capon van Club en Benteke van Standard) en met de kwieke Sven Kums als regisseur op het middenveld, behaalde Leekens in een voor het eerst hertekende Belgische competitieformule met de Kerels ook nu weer insant resultaat. KVK finishte op plaats 4 aan het eind van de reguliere competitie, het beste resultaat uit de clubgeschiedenis. Nog in volle strijd om een mogelijk Europees ticket (ook dat zou een Kortrijkse primeur geweest zijn) en na enig geflirt met Lokeren, werd Georges Leekens op 3 mei 2010 voor een tweede ambstermijn als... Belgisch bondscoach aangesteld door de KBVB. Leekens volgde Dick Advocaat op en sprak de ambitie uit met de Rode Duivels eindelijk nog eens op een EK of WK-eindronde te geraken en het enthousiasme rondom de Belgische nationale ploeg te doen opflakkeren. Dat laatste lukte vrij snel, maar België kwam met 15 punten op 30 in de EK-kwalificatiegroep te kort tegenover Duitsland en Turkije.