Eric GERETS (1997-1999)

Eric Gerets (° 18 mei 1954) voetbalde zich bij SK Rekem in zijn Limburgs geboortedorp in de kijker van de scouts van Standard. Op zijn zeventiende getransfereerd, stond hij nog voor zijn 19de verjaardag in het eerste elftal bij de “Rouches”, waar hij gedurende tien seizoenen de onomstreden rechtsachter en aanvoerder zou blijven, van 1973 tot 1983.

Met de Luikenaars won hij in 1981 onder Ernst Happel de Belgische beker, en werd hij onder Raymond Goethals in 1982 en 1983 kampioen. Dezelfde Raymond Goethals die hem, in oktober 1975, als Rode Duivel had laten debuteren tegen Oost-Duitsland. Onder Goethals' opvolger als bondscoach, Guy Thys, bleef Eric Gerets jarenlang de vaste rechtsachter van de nationale ploeg, waarmee hij triomfen vierde in 1980 (tweede op het EK in Italië) en 1982 (winst tegen wereldkampioen Argentinië op het WK in Spanje). Hij werd gekroond tot Gouden Schoen in 1982.

De man met de volle baard en de wapperende lange haren werd in die periode beschouwd als de beste Europese rechtsback, wat hem de bijnaam "De Leeuw" en een sensationele transfer naar AC Milaan opleverde. Dat Italiaanse droomavontuur veranderde voor Gerets na amper enkele maanden in een nachtmerrie, toen de Limburger verwikkeld raakte in het "Waterschei-omkoopschandaal" dat het Belgisch voetbal op zijn grondvesten deed daveren.

Gerets knokte, na een jaar schorsing, met de hem eigen verbetenheid om als voetballer terug aan de top te geraken en om zijn gedeukt imago op te poetsen. Maastricht VV werd het opstapje naar PSV Eindhoven en naar een terugkeer via de grote poort in het nationale elftal. Gerets kwalificeerde zich met België ten koste van Nederland voor het WK 1986 in Mexico en was er één van de motoren achter het sportieve succesverhaal dat pas in de halve finales abrupt eindigde. Met PSV Eindhoven werd Gerets in 1988 ook de eerste (en voorlopig nog altijd enige) Belgische voetballer die de Europacup voor Landskampioenen won (finalewinst na strafschoppen tegen Benfica).

Tijdens de laatste jaren van zijn actieve carrière stapelde Gerets de triomfen bij PSV op (zes landstitels en drie nationale bekers). Na een geslaagde WK-campagne in Italië '90 nam hij in de lente van 1991 afscheid van de nationale ploeg met 86 interlands op zijn actief, tien minder dan nationaal recordhouder Jan Ceulemans. Eén jaar later hing Gerets de voetbalschoenen aan de haak.

Ook zijn trainersloopbaan startte hij in de Vurige Stede. Bij Club Luik volgde Gerets na negen seizoenen de latere bondscoach Robert Waseige op, die hij zelf nog drie jaar als trainer had gekend bij Standard. In Rocourt was de tweede Luikse club op sterven na dood en moest Gerets het rooien met een groep enthousiaste jongeren, die zich twee jaar op rij ternauwernood in de topreeks wisten te handhaven. Gerets leerde tot zijn schade en schande omgaan met verliezen, maar de winnaar in "De Leeuw" bleef daar een hartsgrondige hekel aan hebben.

Na twee jaar Club Luik kende Gerets zijn grote doorbraak als trainer bij Lierse. Hij loodste de Pallieters al meteen Europa in, en vierde aan het eind van zijn derde jaar op het Lisp volop feest. Lierse werd in 1997 Belgisch kampioen voor... Club Brugge, waar Gerets inmiddels zijn handtekening onder een tweejarig contract had geplaatst.

En ook bij Club kende hij al meteen succes. Gerets opteerde voor een tactisch stramien waarbij man op man werd verdedigd en er enorm bewogen werd achter en rondom de enige diepe spits (heel even Spehar, nadien Jbari en meestal Jankauskas). Blauw-zwart werd met dat bijwijlen oogstrelende voetbal en met een straat voorsprong kampioen in 1998. Het bereikte in datzelfde jaar de bekerfinale, die evenwel met zware 4-0 cijfers van Racing Genk werd verloren. Hetzelfde Genk dat een jaar nadien Gerets en Club van een nieuwe titel afhield.

De overstap van Gerets van Club naar PSV in de zomer van 1999 was de kroniek van een aangekondigd vertrek. Nog voor hij aan zijn tweede jaar in het Jan Breydelstadion begon, was het immers een publiek geheim dat PSV zijn volgende werkgever zou worden. In Eindhoven werkte Gerets drie jaar met succes, met titels in 2000 en 2001. In 2002 werd hij er afgelost door Guus Hiddink en was hij van plan een sabbatjaar in te bouwen.

De lokroep van de Bundesliga was evenwel sterker. Gerets, die als speler een transfer naar FC Keulen aan zijn neus zag voorbijgaan, ging in de herfst van 2002 bij FC Kaiserslautern aan de slag, werd er een goed jaar later op de keien gezet maar kon meteen weer bij FC Wolfsburg terecht. Met de Volkswagen-club maakte hij in 2004-05 opnieuw furore, door wekenlang de Bundesliga aan te voeren. Uiteindelijk strandde Wolfsburg op de negende plaats en leidde een conflict met manager Thomas Strunz tot het vertrek van Gerets.

De Limburger kreeg de rode loper uitgerold om door de grote poort bij Standard terug te keren, maar koos voor een nieuw buitenlands avontuur bij het Turkse Galatasaray. In Istamboel volgde hij Gheorghe Hagi als coach op en maakte hij zich al meteen onsterfelijk door de fans aan het eind van zijn eerste seizoen een duurbevochten landstitel te bezorgen. Op een zenuwslopende slotdag onttroonde Galatasaray stadsgenoot Besiktas. Het tweede seizoen van de Limburger bij Galatasaray verliep minder voorspoedig. De topclub uit Istamboel kampte met zware financiële problemen en kon zich nauwelijks versterken. Dat het team de groepsfase van de Champions League niet overleefde werd Gerets nog vergeven, maar de derde plaats in de eindstand achter de aartsrivalen Fenerbahçe en Besiktas bleek uiteindelijk onvoldoende om hem te handhaven. Ondanks de optie in zijn tweejarig contract in februari nog werd gelicht, kwam een derde termijn er niet voor Eric Gerets.

Na vier sabbatmaanden werd Eric Gerets eind september 2007 ingehaald door Olympique Marseille, dat met een schamele 7 op 27 geen andere uitweg zag dan te scheiden van zijn coach Albert Emon. Gerets begon daarmee aan zijn achtste trainersopdracht, en slaagde er aan de Cannebière in een mum van tijd in het team weer op de rails te krijgen. Vanop een degradatieplaats gestart, loodste hij l'OM uiteindelijk nog naar de derde stek in de eindstand. In zijn tweede jaar deed Gerets het Stade Vélodrôme zelfs nog dromen van meer. Marseille bleef tot de laatste speeldag in strijd om de landstitel, maar moest uiteindelijk de duimen leggen voor Bordeaux.

Gerets had op dat ogenblik al enkele weken aangekondigd dat hij de Cannebière zou verlaten, als opvolger van Georges Leekens bij Al-Hilal. En ook in Saoedi-Arabië bleef de Maaskanter zijn reputatie van kampioenenmaker trouw, want met Al-Hilal behaalde hij in januari 2010 zijn zesde nationale titel als coach. De Limburgse wereldburger werd het hof gemaakt door de Kameroense voetbalbond om de "Ontembare Leeuwen" te leiden op het WK in Zuid-Afrika, stond ook op de verlanglijst van de Belgische voetbalbond om Dick Advocaat als federaal coach op te volgen na diens ijlingse vertrek naar Rusland, maar koos uiteindelijk voor een job als bondscoach van Marokko. Daar ging Gerets in november 2010, na het aflopen van zijn contract bij Al-Hilal, aan de slag. Bijna een jaar later slaagde hij er in Marokko te kwalificeren voor de Africa Cup 2012.