René VERHEYEN (1999- 2000)

René Verheyen (° 21 maart 1952) was al 31 jaar toen Club-trainer Georg Kessler er bij het Brugse bestuur bijzonder hard op aandrong om hem samen met zijn leeftijdsgenoot Hugo Broos naar Olympia te transfereren. Toen op dat verzoek werd ingegaan en Verheyen zijn handtekening onder een driejarig contract plaatste, had hij er allicht geen idee van welke belangrijke rol zijn nieuwe club in de rest van zijn leven zou gaan vervullen. Verheyen, de stille Kempenzoon die bij Lentezon Beerse was beginnen voetballen en tijdens twee seizoenen in tweede klasse bij FC Turnhout zijn opmars naar de top had ingezet, was na zeven seizoenen bij Sporting Lokeren immers bij het Daknam-meubilair gaan behoren. Met zijn overstap naar Club Brugge kwam hij niet alleen eindelijk toch bij de echte top terecht, maar vooral bij de club waar hij later gedurende meer dan een decennium tot de trainersstaf zou gaan behoren. Verheyen, die bij Lokeren in ’81 de beker had gewonnen, kon als speler geen landstitel meer op zijn palmares bijschrijven. Enkele dagen nadat hij ook met Club de Belgische beker had gewonnen, in 1986, miste hij die ultieme titelbekroning toen de barragewedstrijden tegen Anderlecht verloren gingen. Eén jaar later verkaste Verheyen naar AA Gent, waar de klad er echter goed in zat. De Buffalo’s degradeerden en Verheyen, 24 keer international en met België van de partij op het WK ’82 in Spanje en het EK ’84 in Frankrijk, besliste met 429 wedstrijden in eerste klasse op zijn teller het trainersvak in te stappen. Eerst als trainer-speler bij de West-Vlaamse derdeklasser White Star Lauwe, het jaar nadien als hoofdtrainer in eerste klasse bij SV Waregem. En hoewel de sportieve situatie aan de Gaverbeek niet meteen tot een trainerswissel noopte, moest Verheyen na anderhalf jaar toch de baan ruimen voor Paul Theunis. Een beslissing die de introverte Kempenaar diep raakte. Het was Hugo Broos, destijds samen met Verheyen bij Club terechtgekomen en met wie hij ook buiten het voetbalveld erg bevriend was geraakt, die zijn Jabbeekse dorpsgenoot in 1992 voorstelde om bij Club Brugge zijn nieuwe assistent te worden na het plotse vertrek van Ronny Desmedt. Verheyen aanvaardde en zou veertien seizoenen lang binnen de technische staf van blauw-zwart actief blijven. Na vijf seizoenen als eerste secondant van Hugo Broos, werd hij ook gedurende twee jaar de rechterhand van Eric Gerets. Na diens overstap naar PSV, gepaard gaand met het afscheid van kapitein Franky Van der Elst, ging René Verheyen in op de vraag van het Club-bestuur om zelf het trainersroer in handen te nemen. Na een turbulent seizoen, waarin Club snel Europees werd uitgeschakeld door Maccabi Haifa en waarin o.a. de spelersrevolte van Anic en Fadiga de sfeer in de kleedkamer zwaar vertroebelde, loodste Verheyen het Brugse schip alsnog in de veilige haven met een tweede plaats en een ticket voor de Uefa-beker. Op eigen vraag keerde Verheyen vervolgens terug naar de functie van assistent-trainer onder de nieuwe coach Trond Sollied, met wie hij gedurende vijf jaar vlekkeloos samenwerkte. Ook van Sollieds opvolger Jan Ceulemans bleef hij de eerste assistent, tot Club Brugge begin april 2006 een einde stelde aan de samenwerking. René Verheyen kan een Brugs trainerspalmares voorleggen waarop hij in veertien seizoenen drie Belgische titels (1996, 1998 en 2003) en vier bekerzeges (1995, 1996, 2002 en 2004) hielp bewerkstelligen. Hij zat ook bij meer dan 100 Europese wedstrijden in de dug out. In de herfst van 2007 werd René Verheyen door tweedeklasser KMSK Deinze aangezocht om het trainersroer van Gerrit Laverge over te nemen. Met de oranje-zwarte Oost-Vlamingen bleef Verheyen het hele seizoen in de degradatiezone strijden. De vreugde om het uiteindelijke behoud was logischerwijze groot, al was het enkel de voorbode van een nieuw seizoen vol zorgen. Begin mei 2009 degradeerde SK Deinze na een verblijf van 16 seizoenen in tweede klasse naar derde, en werd de samenwerking met René Verheyen stopgezet.