"De Brugse fans vergeet ik nooit, en die allereerste goal in de Champions League"

Voormalig prijsschutter Daniel Amokachi was de voorbije dagen in België. Vandaag kwam hij in Varsenare het gastgezin bezoeken waar hij destijds, als piepjonge Afrikaan in dat onbekende Europa, werd opgevangen en gekoesterd. De Nigeriaanse krachtpatser liep uiteraard ook langs in de burelen van Club Brugge, en wij maakten van de gelegenheid gretig gebruik om een korte babbel te slaan.

Tekst: Luc VERWEIRDER

Zijn stralende glimlach heeft hij nog altijd, de Buffel uit Kaduna, en zijn kroesharen zijn nu zelfs langer dan tijdens zijn spelersjaren. Met weemoed haalt Amokachi herinneringen op uit de vier jaar, van 1990 tot 1994, dat hij in Brugge verbleef.

"Club Brugge was mijn eerste club in Europa, ik denk dat het heel normaal is dat je zoiets niet vergeet", lacht hij. "Ik kwam hier toe voor mijn achttiende verjaardag. Georges Leekens was coach, en ondanks mijn gebrek aan ervaring kreeg ik toch een paar speelkansen dat eerste jaar, vooral in bekermatchen. Zo scoorde ik het enige doelpunt in de kwartfinale thuis tegen Beveren, waar Geert De Vlieger toen in het doel stond.  Club won dat jaar de beker, en ik had toch wel het gevoel dat ik daar een aandeel in had. Maar uiteraard was dat in niks te vergelijken met de titel die het jaar nadien volgde, onder coach Hugo Broos. Die gooide me vroeg in het seizoen voor de leeuwen toen Foeke Booy een zware blessure opliep, ik vond meteen mijn plaats in de ploeg en heb ze niet meer afgestaan. Daarom zal ik Club Brugge nooit vergeten. Het was mijn opstapje naar een internationale carrière, hoe kort die uiteindelijk ook was."

Nadat hij met Nigeria in 1994 de Africa Cup won en driemaal scoorde op het WK in Amerika, vertrok Amokachi bij de start van de nieuwe competitie uit Brugge richting Everton. Twee seizoenen later trok hij naar het Turkse Besiktas. Zijn carrière sloot hij af in de Verenigde Arabische Emiraten, in 2000.

"Mijn knie was kapot, en daarom vond ik het maar beter om op mijn 28ste een nieuwe toekomst in de voetballerij te zoeken", geeft hij aan. "De problemen begonnen allemaal tijdens het WK '98 in Frankrijk. Tijdens de laatste training voor onze openingsmatch tegen Spanje liep ik toen een lichte knieblessure op. Het leek niet zo ernstig, ik speelde uiteindelijk op het WK nog mee tegen Bulgarije, maar toen al voelde ik dat het niet goed zat met die knie. Mijn hele volgende seizoen bij Besiktas bleef ik op de sukkel. Toen ik weer fit was, merkte ik dat mijn explosiviteit totaal verdwenen was. En dat was nu net mijn grootste kracht als spits geweest. Ik heb het nog geprobeerd, hoor. Besiktas leende me uit aan het Franse Créteil, later trok ik naar Colorado Rapids en naar de Emiraten. Maar ik besefte dat het over was. En dus nam ik de drastische beslissing om er een punt achter te zetten."

Amokachi werd in eigen land coach van enkele topklassers (Nasarawa en Enyimba), en is inmiddels aan zijn tweede periode als assistent-bondscoach toe. Eén van de youngsters in het Nigeriaanse nationale team heet, jawel, Joseph Akpala.

"En die jongen heeft een enorm potentieel", prijst Amokachi. "Ik begrijp dan ook volkomen dat hij door de Club-fans evenzeer op handen wordt gedragen als ikzelf dat werd tijdens mijn topjaren in Brugge. Dat publiek vergeet ik niet licht. Ik kwam uit Afrika, had niks bewezen, maar werd hier meteen aanvaard. Het zijn fijne dingen om aan terug te denken. Mijn mooiste moment? Dat moet toch wel het doelpunt in de Champions League tegen CSKA Moksou geweest zijn, met die treffer heb ik tenslotte mijn faam gemaakt, omdat het de allereerste goal uit de geschiedenis van de Champions League was."