Old Glory in the spotlights: Birger Jensen

                                          "There's only one Birger Jensen"

Birger Jensen is in maart 60 jaar geworden. Hij was toen al een jaar bezig met de voorbereiding van zijn nieuw boek. Raf Willems, de auteur, gaf het de naam "Birger Jensen, mijn blauw-zwart hart". In juli 2011 was het zo ver. Zijn boek kwam uit en op de fandag van Club Brugge was er de ganse dag een signeersessie van onze glorie doelman. Elke thuiswedstrijd van Club Brugge komt hij kijken, meestal herkennen de mensen hem niet meteen tussen de massa. Nu genoot de Deen met volle teugen van de aandacht van de supporters. Oudere fans die hun idool opnieuw nog eens van dichtbij kunnen zien en met hem zeer graag nog eens op de foto gaan. Vol fierheid tonen ze aan hun kinderen wie hun jonge God was. Die jonge Brugse fans herkennen de man van op de foto's, van heroïsche beelden op televisie. Ze weten dat deze man een cult figuur was voor Club Brugge.

In mei 1974 tekende Birger Jensen bij Club Brugge. Voordien had hij enkel bij BoldKlubben 1903 Kopenhagen gespeeld. Hij doorliep er alle jeugdreeksen en was er aanvankelijk veldspeler tot 1968. Drie jaar later komt hij in het eerste elftal. Jensen maakt al direct indruk wanneer hij uitblinkt in Glasgow tijdens het duel tegen Celtic in de Beker der Landskampioenen. In dat seizoen werd hij al uitgeroepen door de beste doelman van Denemarken. Het was op aanraden van de Deen Ulrik Le Fevre, die Jensen kende van bij de nationale ploeg en zelf al 2 seizoenen bij Club was, dat de keeper werd aangetrokken. Hij speelde nog een seizoen op 'De Klokke' en werd onmiddellijk de onbetwiste nummer één in doel. Luc Sanders was vertrokken naar VG Oostende en de tweede keeper, de Bruggeling Hugo Pieters, kon nooit aanspraak maken op een titularis plaats. In zijn eerste twee seizoenen stond Jensen van de 93 officiële competitie-, beker- en Europese wedstrijden maar liefst 86 keer in doel. In 1976 kreeg hij concurrentie van Leen Barth. Omdat de Nederlander al zes jaar in België speelde (bij Sporting Anderlecht en Union St-Gillis) werd hij aanzien als 'voetbalbelg'. Toen geldde er nog een beperking in de Belgische competitie dat er niet meer dan drie buitenlanders mochten worden opgesteld. In de competitie liet Happel in de thuiswedstrijden steevast Leen Barth opdraven en kon hij dan Krieger, Le Fevre en Davies laten spelen. In de Europese en Belgische bekerduels waar de regel niet van kracht was en in de topwedstrijden in de Belgische competitie nam de Deen steeds plaats in doel. Jensen had het moeilijk met die beslissing en vond dat de beste keeper steeds moest spelen. Jensen botste regelmatig met het gesloten karakter van Happel. Toch behandelden de twee elkaar met respect. Happel gaf zelden of nooit een sanctie aan Jensen want hij had de doelman nodig om zijn favoriet tactisch spelletje te spelen met Jensen in de hoofdrol als meevoetballende keeper. En dat Happel z'n spelletje werkte bewijst het palmares dat Club nu kan voorleggen. In de Belgische competitie werd een vierde plaats behaald in 1975 en dan drie achtereenvolgende titels ('76-'77-'78). In het eerste seizoen met Club in Europa werd al meteen een finale gehaald. Olympique Lyon, Ipswich Town, AS Roma, AC Milan en Hamburg SV werden uitgeschakeld om dan in de finale nipt te verliezen van Liverpool FC. In 1977 haalde Club de kwartfinale van de Beker der Landskampioenen om een jaar later alweer in de finale te staan tegen alweer Liverpool FC met alweer een nipt verlies. Sporting Anderlecht en Club Brugge waren toen Europese topclubs en de finale van de Beker van België in 1977 moest duidelijkheid scheppen wie nu de beste ploeg was. Club haalde het met 4-3 en Happel kreeg er nog een trofee bij. En dit alles met Birger Jensen. Hij was samen met Krieger, Vandereycken en Lambert de as van het team van Happel.

Na Happel kwam er nog een titel bij in 1980, maar nadien volgde er een verval met een bijna degradatie in 1982. Birger Jensen had ondertussen nieuwe concurrentie gekregen van Philippe Vande Walle en in de competitie van 1980-81 werden de wedstrijden netjes verdeeld onder Jensen, Barth en Vande Walle. Toch bleef hij nog enkele seizoenen een vaste waarde in de Brugse ploeg. Na twaalf speeldagen in het seizoen 1985-86 viel Jensen uit met een vingerblessure. In 1980 had hij ook al eens zijn duim gebroken. Toen hij weer fit was, had trainer Henk Houwaart voor Phillippe Vande Walle gekozen. Nadat de titel alsnog in de twee testwedstrijden verloren ging volgde een volgende ontgoocheling. Birger Jensen was intussen 35 geworden en Henk Houwaart had definitief voor Vande Walle als eerste keeper gekozen voor het volgende seizoen. 

Toch wou Club niet horen van een transfer. In 1987 was het Spaanse Malaga geïnteresseerd maar Antoine Vanhove wou er niks van weten. Voor hem was een transfer onbespreekbaar. Toch zou 1987-88 wel degelijk het laatste seizoen worden voor de Deen. Hij begon het seizoen als tweede keeper, maar nadat Vande Walle faalde op de Europese verplaatsing bij Zenith Leningrad (2-0), gaf trainer Houwaart opnieuw de voorkeur aan Jensen. Hij bleef in doel tot op na de verplaatsing in Dortmund (3-0). Rugklachten speelden hem parten en hij diende genoodzaakt aan de kant te blijven. In dat seizoen zette Club ondanks de vele tegendoelpunten toch alles opnieuw recht in Olympia. Jensen heeft nog steeds een wrang gevoel dat Houwaart niet voor hem koos in de halve finale tegen Español Barcelona. Het zou een mooi afscheid geweest zijn. Hij zag in zijn laatste seizoen nog een finale aan zijn neus voorbij gaan. In 1988 speelde Jensen welgeteld nog 15 minuten voor zijn Club. In de voorlaatste wedstrijd van het seizoen, de laatste thuiswedstrijd tegen Winterslag kreeg hij na 75 minuten nog een invalbeurt. Club Brugge nam afscheid van Birger Jensen. Club was na de 3-0 winst verzekerd van z'n zevende titel en het Brugse publiek was door het dolle heen. Nog éénmaal scandeerde het publiek "There's only one Birger Jensen". Enkele minuten voor het einde van de wedstrijd werd het terrein bestormd. Het Brugse publiek was euforisch maar vergat een Club legende te huldigen. Of liever, het bestuur vergat dit te doen. Enkele weken ervoor had Jensen een afscheidsbrief gekregen van Fernand De Clerck en Antoine Van Hove met de simpele woorden 'Bedankt voor de bewezen diensten en nog veel geluk met uw loopbaan'. Het had de Deen duidelijk zwaar geraakt. Hij is een hele poos niet meer naar Olympia gegaan.

Dany Verlinden kwam van Lierse SK naar Club en Jensen ging de omgekeerde richting. Maar Lierse had eind augustus 1988 nog een keeper aangesloten. Jean-Marie Pfaff bleek commercieel een meesterzet van Lierse, sportief gezien net iets minder. Jensen werd in de thuiswedstrijd van Lierse tegen uitgerekend Club Brugge opzij geschoven. Trainer Davidovic negeerde Jensen volledig, al zal de sponsoring van Pfaff het toen wel iets meer voor het zeggen hebben gehad. Maar de oude collega's van Jensen waren hem niet vergeten, noch zijn trouwe supporters. Lierse werd met 0-3 cijfers afgedroogd. De Club supporters scandeerden Jensen zijn naam, Pfaff leek aangeslagen. Franky Van Der Elst speelde toen een dijk van een match speciaal voor zijn vriend. Na één seizoen hield Jensen het voor bekeken bij de Pallieters en ging nog een seizoen spelen in Nederland bij RKC Waalwijk, al kon je deze transfer ook niet zo geslaagd noemen.

Voor de nationale Deense ploeg lukte het nooit. Van 1973 tot 1979 speelde hij 19 A-interlands voor de "Danish Dynamite". In 1979 komt de Duitser Sepp Piontek aan het roer van de Deense nationale ploeg en van dan af liep het mis. Aanvankelijk verloopt de samenwerking goed en werd er zelfs in Spanje gewonnen door een sublieme Jensen. Maar in januari 1980 brak Jensen zijn duim. Piontek deed verder met een andere doelman, kwam nog eens kijken naar een wedstrijd op Brugge maar riep Jensen nooit meer op voor een selectie. Ondanks de verwoede pogingen van Morten Olsen en van de Deense pers kwam Jensen nooit meer in het Deense nationale elf.

Birger Jensen speelde in totaal 390 officiële wedstrijden voor Club Brugge. Viermaal kon hij vanop de penaltystip scoren : in 1975 zijn er de zestiende finales voor de Beker van België. Club speelde 0-0 op Sporting Lokeren en na de verlengingen zijn er strafschoppen. Jensen stopt een penalty en trapt zelf de laatste binnen. Idem in 1980 in de eerste editie van de Belgische Supercup. Na 90 minuten is de stand 1-1 tegen de bekerwinnaar SK Beveren. In de penaltyreeks stopt hij een paar strafschoppen om dan zelf de laatste en beslissende penalty te nemmen. In 1976 scoort hij vanop de stip in een bekerwedstrijd tegen FC Eeklo (6-2) en zijn belangrijkste treffer scoort hij op Olympia in de Uefa-beker wedstrijd tegen Tottenham Hotspur (2-1). In doel van de Engelsen staat Ray Clemence, zijn collega die hij driemaal tegen kwam in een Europese finale tegen Liverpool FC : de twee wedstrijden van de Uefa-Cup finale en de finale van de Beker der Landskampioenen op Wembley, voor velen de beste wedstrijd die hij ooit speelde voor Club Brugge.
De Deense Viking werd door wetsdokter in 2004 als invalide verklaard, de tol die hij betaalde voor zijn loopbaan. Zijn ganse carriere heeft hij steeds rugklachten gehad maar door zijn vechtlust kon hij blijven spelen. Sinds 1974 werd hij verliefd op het middeleeuwse Brugge en hij woont hier nog steeds. De relatie met Club Brugge is nu al een tijdje hersteld. Zijn vrouw Birna en hij hebben een abonnement voor het leven gekregen. Vroeger zag je hem bijna iedere thuiswedstrijd in café Olympos, maar toen Martine en Patrick verhuisden naar het FCB kaffee in de hoofdtribune van het Jan Breydel stadion, verhuisde Birger gewoon mee. Je kan hem daar sinds op een pint trakteren maar het grootste plezier dat je hem kan doen is zijn boek kopen. In het boek staan leuke anecdotes over de gouden jaren '70 onder Ernst Happel en over de zwierige periode onder Henk Houwaart. Het boek is een hebbeding voor elke Club supporter.

Tekst: Thierry Van Acker