"Je me suis préparé au pire"

La première interview de Vladan Kujovic après son opération

Quatre mois après son opération aux reins, Vladan Kujovic (36) , le gardien serbe du  Club de Bruges profité de chaque moment de la vie. “Lorsque j'ai pris connaissance du lourd verdict, je me suis apprêté au pire", nous dit  Vladan. “Grâce à ma mentalité de gagnant et à mon optimisme, je suis parvenu à vaincre la période la plus difficile de ma vie. Grâce à l'aide de tout le  Club de Bruges et des fantastiques docteurs de l'AZ Sint-Jan, je suis à nouveau sur pieds. Je me sens aujourd'hui même mieux que jamais.”

Revenons un peu en arrière. Quand et comment se sont fait ressentir les premiers signaux inquiétants?

"À deux semaines près, j'ai effectué une excellente préparation sans le moindre problème. On s'est entraînés dur dès le premier jour et suite à la présence de  Mathew Ryan à la Coupe du Monde,  j'ai joué toutes les rencontres amicales alle oefenwedstrijden. De scherpte gaf me voldoening. Ik voelde me helemaal klaar voor een nieuw seizoen. Ik werd net voor de aftrap van onze wedstrijd in Sint-Petersburg tegen Zenit  echter plots met een eerste schrikmoment geconfronteerd. Ik ging na de opwarming eerst nog even naar het toilet en plaste er bloed. Ik vond het vreemd, maar ik begon nietsvermoedend aan de wedstrijd. Ik zei ook tegen niemand iets. Waarom ? Ik voelde nergens pijn. Ik plaste drie kwartier later tijdens de rust weer bloed, maar ik lichtte pas na de wedstrijd de clubdokter in. ‘Maak je geen zorgen’, probeerde hij me gerust te stellen. Bij onze thuiskomst vond er meteen een onderzoek plaats. Toen nog zonder scanner, alleen via foto’s. Enkele uren later belde de clubdokter me op. ‘Ben je thuis in Brugge of in Genk bij je vrouw’, vroeg hij me.”

Begon er toen geen belletje te rinkelen ?

“Inderdaad. Indien het goed nieuws zou geweest zijn, had de dokter me deze vraag nooit gesteld. Dan zou hij de uitslag van het onderzoek wel aan de telefoon verteld hebben. Ik kan je verzekeren dat tussen het ogenblik van zijn telefoontje en zijn aanwezigheid bij me thuis er van alles door mijn hoofd flitste. Toen hij me het slechte nieuws – tumor op één van mijn nieren - uiteindelijk om 22.30 uur vertelde, werd ik met een volledige black-out geconfronteerd. Gans mijn leven passeerde in een oogwenk door mijn gedachten.”

Text: 

<p>
<strong>Waar dacht je het eerst aan toen de clubdokter in je appartement vertrokken was ?</strong></p>
<p>
&ldquo;Het is vandaag natuurlijk makkelijk praten, maar ik bereidde me op het ergste voor. Ik maakte via skype meteen contact met mijn vrouw die in Genk woont en werkt. We keken uren lang&nbsp; roerloos wenend&nbsp; en zonder &eacute;&eacute;n woord te zeggen naar elkaar. Het werd gevolgd door talloze slapeloze nachten.&rdquo;</p>
<p>
<strong>Wat gebeurde er de daaropvolgende dag ?&nbsp;</strong></p>
<p>
&ldquo;Ik voerde onder vier ogen een gesprek met de trainer. Michel Preud&rsquo;homme was aan de grond genageld. Hij had tranen in de ogen. Afspraak was dat &lsquo;het nieuws&rsquo; zeer intern zou blijven. De spelersgroep mocht in eerste instantie niet op de hoogte gebracht worden. Enkele dagen later, net voor de ingreep, werd het mijn maats toch verteld.&rdquo;</p>
<p>
<strong>Je kreeg van de behandelde chirurgen toen ook de ware toedracht te horen.</strong></p>
<p>
&ldquo;Ik heb twee keer geluk gehad. Allereerst dat toevallig of niet de beste nierspecialisten van het land in het Brugse AZ Sint-Jan aan de slag zijn en vervolgens de tumor zich in het midden van mijn nier had vastgezet. Tumoren komen meestal voor bij de leeftijdscategorie 50 &agrave; 60 jaar, maar er zijn natuurlijk ook uitzonderingen. Ik ben er &eacute;&eacute;n van. Grote pech dus. Er werd tijdens de grote onderzoeken, voorafgaand aan de ingreep, vastgesteld dat ik deze tumor al vier jaar lang meedroeg. Een forse spierbeweging op de tumor tijdens de opwarming van de wedstrijd in Sint-Petersburg resulteerde tot het bloed plassen, maar het is achteraf bekeken ook mijn geluk geweest. Een tumor woekert immers niet ongestraft voor de rest van je leven in je lichaam.&rdquo;</p>

Voor je vrouw was het slechte nieuws een shock, maar hoe reageerden je ouders en kinderen ?

“Hoe eigenaardig het ook mag klinken, maar daar maakte ik me in de eerste fase meer zorgen over hen dan over mijn eigen gezondheidstoestand. Ik had het gevoel dat ik in de eerste plaats mijn familie moest ondersteunen en niet andersom. Mijn 63-jarige vader is immers al jaren hart- en diabetespatiënt. Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen. Mijn ouders konden ‘het nieuws’  relatief goed plaatsen en ook onze kinderen gingen er redelijk goed mee om.”

Ik zal nooit vergeten wat Club voor me deed in deze periode

Vladan Kujovic

Text: 

<p>
<strong>Club Brugge liet je alvast nooit in de steek&hellip;</strong></p>
<p>
&ldquo;Ik zal dat voor de rest van mijn leven nooit vergeten. Ik prijs me zeer gelukkig alle dagen in een zeer warm nest aanwezig te mogen zijn. Ik maakte de afgelopen maanden veel emotionele ogenblikken mee. Het eerste moment zal altijd op mijn netvlies gebrand blijven. Het gebeurde toen de ploeg met een wit shirt &lsquo;Vladan, we vechten met je mee&rsquo; het veld opstapte voor de vriendschappelijke wedstrijd tegen Bordeaux. Ik lag in mijn ziekenhuisbed naar de televisie te kijken. De tranen rolden over mijn wangen. Heel aandoenlijk. Een tweede keer werd ik door de trainer &lsquo;gepakt&rsquo; toen hij de volledige tactische bespreking van een wedstrijd naar me mailde. &lsquo;Je hoort erbij&rsquo; stond er bij vermeld. Fantastisch. Het gaf me enorm veel moed om in een goede afloop te geloven. Mijn winnaarsmentaliteit en optimisme trokken me toen nog meer over de streep.&rdquo;</p>
<p>
<strong>We zijn intussen vier maanden verder. De definitieve comeback is er nog niet helemaal, maar lang zal het wellicht niet meer duren&hellip;</strong></p>
<p>
&ldquo;Ik prentte vanaf de eerste dag van mijn revalidatie zeer goed in mijn hoofd dat ik er alles voor over had, maar dat het zonder haast zou gebeuren. Als je bij manier van spreken met de dood hebt geflirt, bekijk je het (voetbal)leven door een totaal andere bril. Ik wilde pas dagelijks naar Jan Breydel terugkeren als ik er mentaal &eacute;n fysiek klaar voor was. Ik luister voor het eerst in mijn leven naar de signalen van mijn lichaam. Ik moest zes weken na de operatie een eerste keer op controle naar de chirurgen. &lsquo;Alles ok&rsquo;, werd me duidelijk gemaakt, maar stel je daar niet teveel bij voor. Ik was toen nog zeer moe en ik kon amper enkele meters stappen. Twee weken later was dat al een stuk beter, maar na de kleinste oefening voelde gans mijn lichaam stijf aan. Het was niet onrustwekkend. Alleen stelde ik me wel veel vragen. Komt alles wel nog goed om ooit nog mijn mooie job te kunnen uitoefenen ? &lsquo;Niets forceren, alles komt goed&rsquo;, stelden de clubdokters me op mijn gemak. Het was tanden bijten. Vandaag ben ik super blij al zo ver te staan. Ik kan weer trainen, ik ruik het gras en ik speel straks mijn eerste wedstrijd met de beloften. Ik mis alleen nog een fractie explosiviteit. Dat is normaal.&rdquo;</p>
<p>
<strong>Uiterlijk lijkt &lsquo;de oude Vladan&rsquo; wel helemaal terug&hellip;</strong></p>
<p>
&lsquo;Innerlijk ook hoor. Ik voel me fitter en beter dan ooit tevoren. Ver vooruitblikken doe ik niet meer. Ik leef van dag tot dag en ik geniet van elk moment.&rdquo;</p>
<p>
<strong>Je wordt pas volgend jaar in augustus 37 jaar. Een doelman kan er op dergelijke leeftijd nog een eindje mee doorgaan ?</strong></p>
<p>
&ldquo;Ik hoop het. Genieten staat nu voorop. Ik geef iedereen de raad hetzelfde te doen. Mijn ogen zijn open gegaan. Gezond zijn &eacute;n blijven : het mooiste geschenk dat elk van ons zich kan wensen.&rdquo;</p>

Related articles